Tagarchief: vakantie

Vakantie in Huize Avondrood

IMG_4450‘Bejaarden’ was het woord dat we de afgelopen week het meest hebben gebruikt. Een week zaten we in een Turks superdeluxehotel, waar de verhouding bejaard /niet bejaard ongeveer 15 op 1 was. Wat zijn we tot rust gekomen! Onze dagen zagen er als volgt uit: ’s ochtends aanschuiven bij het buffet, vervolgens zwemmen of yogales van een zestigjarige Rus vol tattoo’s en piercings, weer aanschuiven bij het buffet, lezen, zwemmen, poolbiljarten, kaarten, dan weer aanschuiven bij het buffet en vervolgens naar de lounge om met koffie en een likeurtje naar een Turks jazzorkestje te luisteren. Maar heel af en toe wisten we de kinderen over te halen tot het maken van een uitstapje. (“Einen Ausflug machen.” Zo’n weekje tussen de Duitse bejaarden leidt ook tot veel Duitserlands spreken.)

De bejaarden waren dol op het buitenbad. Op de beste bedjes lagen ze rond de pool of ze stonden in groepjes te kletsen in het badkuipwarme water. (Pislauw in feite, maar daar moet ik niet te lang over nadenken.) Sommigen maakten zwembewegingen, maar dat stelde niet veel voor, volgens onze kinderen die met zwembrilletjes tussen ze door zwommen. “Ze lopen gewoon!” zei mijn zoontje verontwaardigd. Negentig procent van de Duitse bejaarden had zich de buffetten zo goed laten smaken dat ze indrukwekkende buiken hadden. Onmiddellijk schreven de kinderen een wie-kan-de-dikste-buik-fotograferen-wedstrijd uit. Die werd gewonnen met een meneer die zo’n ontzagwekkende pens had dat hij de volgende dag ook meteen de winnende foto leverde voor de wie-kan-de-raarste-zwembroek-fotograferen-wedstrijd.

De buffetten waren dan ook fantastisch.  Niks chiazaad, quinoa of boerenkoolshakes, maar heerlijke groentes en salades, vlezen, visjes en tientallen toetjes. Tikje teleurstellend was dat de kinderen alles wat groen was links lieten liggen en zich voornamelijk voedden met rijst met mais, pizza, pannenkoeken en patat. Hoe belangrijk het buffet was voor hun vakantiegevoel bleek wel toen we door de Olympos liepen. Geliefde en ik waren diep onder de indruk van de ruïnes van deze Lycische stad, de kinderen hielden vooral de tijd in de gaten. “Om half twee gaat het buffet dicht.” Groot was hun opluchting toen bleek dat er in het hotel ook een restaurant was dat 24/7 open was.

FullSizeRender (6)Gisteren moesten we bij zonsopgang klaar staan voor de bus die ons naar het vliegveld bracht. Toen werd ook het raadsel opgelost waarom de bejaarden altijd de beste bedjes bij het zwembad wisten te bezetten. We stonden in de lobby te wachten en zagen de een na de ander in de witte hotelbadjas de lift in stappen met een reserveringshanddoek en reserveringstijdschrift.
Ik had best nog een weekje in Huize Avondrood willen blijven, maar voor het figuur is het beter dat we weer thuis zijn.

 

Het Blije Plaatje

 

zomer 2015 182
Baai in Dinard

Een leuke vakantie is voor de toehoorders maar saai. Een rampreis levert veel betere verhalen op. Men hangt aan je lippen als je vertelt dat je een week lang op een smoorhete hotelkamer lag met een voedselvergiftiging. Dat je vijf dagen in een Frans flutplaatsje doorbracht omdat daar de auto stukging. Of dat vlak naast jullie tent een verliefd setje stond waardoor je met een kussen op je hoofd moest slapen.

Niets van dat al deze vakantie. We waren in Erquy, Bretagne, vlak bij een schitterend natuurgebied. Met de honden maakte ik wandelingen over met paarse heide begroeide kliffen met uitzicht op de azuurblauwe zee. De kinderen amuseerden zich in het zwembad met wildwaterbaan. Langs de baaien stonden wegdroomhuizen: gebouwd eind negentiende, begin twintigste eeuw, met torens, kunstige balkonnetjes en grootse terrassen. Op het strand groeven we kokkels op die we kookten in witte wijn met crème fraîche en knoflook. Als ik dan toch een minpuntje wil noemen: er moet weer twee kilo af.
Kortom: een saai verhaal. Maar wat was het fijn.

Hip gewei

8c831826b19281db0951ba022e60034a

Ik geloof niet dat er al onderzoek naar is gedaan, maar de afgelopen weken viel me op dat er zoveel regionale verschillen zijn tussen restaurantinterieurs.

Laatst was ik in Herberg Jan, een pas geopend etablissement, en in de inrichting was er niets dat ik met die naam associeerde. Geen Perzische tapijtjes, donkere balken of een bar met lambrisering, maar turkooizen stoffen banken, witte houten stoeltjes, opengewerkte lampen, uiteraard geweien (ik kom in restaurants zoveel geweien tegen dat het verbaast als er nog herten mét rondlopen) en veel kussens met een uil erop. Wat mij betreft had het restaurant beter Chez Dewi, of Gezellig bij Kim, kunnen heten, want het voelde of ik op visite was bij een hippe vriendin die als freelancer werkt voor VT Wonen.

In de Ardennen doen ze niet aan hippe inrichtingen. In een restaurant staan stoelen om op te zitten en tafels om aan te eten en als het dan een kale boel is, willen ze nog wel eens een plastic bloemstuk op tafel planten, of een zwart skai muurtje tussen de tafels zetten. Gezellig wordt het niet.

951133bff60b6287f63d9d9a8f900ff9Ongezellig zitten associëren we niet met lekker eten en daardoor was het lastig om een restaurant uit te zoeken. Toch moet je wat. Zo kwamen we in Dinant terecht bij een zaakje waar twee vrouwen in tricotbroeken en met leesbrillen achter een glazen counter met bakken salades stonden. We namen plaats op een wiebelige ijzeren tuinstoel en bestudeerden de kaart. Iedereen bestelde een wafel, maar ik nam een stokbroodje kip hawaii. “Daredevil,” zei geliefde. “Dat wordt een moeilijke nacht,” en hij greep ter illustratie naar zijn buik.

Uiteindelijk knaagde hij op een prefab wafel terwijl ik een heerlijk krakend vers stokbroodje kreeg met verse sla en tomaat. Toen dacht ik: zou dit broodje beter smaken als er geweien hingen of kussens met uilen lagen? Of is het juist zo lekker omdat ik dit niet had verwacht? Volgende vakantie zet ik het onderzoek voort.

Huisje huren

Het lijkt zo eenvoudig: even een huisje boeken in de Ardennen. Criteria invoeren (gebied, datum, 2 honden, 4 mensen) en vervolgens rollen er honderden huisjes uit. En daar begint het probleem. Avondenlang hebben geliefde en ik foto’s bekeken van bankstellen uit 1950, inrichtingen die zo kil zijn dat ze niet zouden misstaan in een TBS-kliniek, krankzinnige kunstvoorwerpen, toiletpotten (willen potentiële gasten echt weten waar ze hun behoefte gaan doen?), schimmelige douchegordijnen, stoffige droogboeketten, Hartman-tuinstoelen, robuuste stapelbedden en koffiezetapparaten.

Toen we op basis van de foto’s een selectie hadden gemaakt, bekeken we de beoordelingen van eerdere gasten. Vaak zijn ze heel enthousiast, maar we schrokken er soms ook van.

  • ‘Verblijf was zo krap dat we bij elkaar op schoot zaten.’
  • ‘Jammer dat er zoveel vliegen waren door de naast gelegen hondenkennel.’
  • ‘Op de foto’s zie je het niet, maar het huisje ligt naast een drukke weg.’
  • ‘De gemeenschappelijke tuin bleek niet alleen voor gasten, maar ook voor de rest van de buurt en voor geiten. Het was namelijk een weiland.’
  • ‘Het terras verdient die naam niet. Het waren twee stoelen tussen de parkeerplaats en de entree.’
  • ‘We zijn niet vies van een beetje natuur, maar loeiende koeien naast je gehorige en stinkende appartement gaat te ver.’
  • ‘Dit appartement niet huren! Niet proper en geen privacy.’

Uiteindelijk hebben we toch een huisje geboekt. Het moet op een schitterend landgoed liggen met rododendrons, eekhoorns en een vleermuisgrot. Het huisje is niet al te groot en heeft geen tv, maar wel wifi. Kunnen we als het regent lekker naar Netflix kijken.

Uit eten in Hamburg

hamburg-wasserschloss-0e8a6d88-d004-4de9-bcdb-68ad3a31c64d

De lastigste vraag in een stad waar je nog nooit bent geweest is: waar ga ik eten? Het is zonde om uit pure zoekmoeheid neer te strijken bij een kebabtent terwijl een straat erachter gastronomische wonderen plaatsvinden. Je kunt van tevoren adresjes plannen, maar dat werkt niet altijd. In Rome heb ik eens na lang zoeken een matige pasta gegeten in een pizzeria met echo die volgens de reisgids een zoete inval zou zijn van studenten, kunstenaars en buurtgenoten.

Ons hotel in Hamburg bevond zich in de buurt van Hafencity en daar is niet zo gek veel horeca. In een paar restaurants troffen we alleen personeel aan. Zo’n restaurant durf ik niet binnen. Misschien krijg je vis voorgeschoteld die al weken op een klant ligt te wachten, is het personeel zo blij met je dat ze na iedere hap komen vragen of het heeft gesmaakt of trekt de baas een stoel bij om je bij te praten over de crisis.

Dus liepen geliefde en ik door, terwijl de honger knaagde. De leuke restaurants zaten stampvol vanwege Valentijnsdag. Juist toen we een currywurst op de hotelkamer overwogen, stonden we voor een spookjeskasteel met horecabestemming. Ik kon me niet voorstellen dat zij voor ons tafel hadden, maar toen gebeurde er een wonder: er was er één vrij. En niet eens bij de toiletten of naast de keuken zodat je draaierig wordt van langs rennende obers. Op het linnen lagen rozenblaadjes en om ons heen zaten romantische Duitse setjes. Ook wij bestelden het Valentijnsmenu. Het was erg druk waardoor het ongelooflijk lang duurde voordat het eten kwam, maar gelukkig heb ik voor dat soort noodgevallen altijd een pakje Sultana’s in mijn tas. Je had de jaloerse blikken van de buren moeten zien!

januarifeburari 2014 056
Valentijnsbouillon in das Wasserschloss

 

2 X restaurant

Mocht je naar Hamburg gaan, hier nog twee eetadressen. Klik op het bord en je krijgt een link naar het restaurant.

 

januarifeburari 2014 119
Sushi in Schönes Leben
januarifeburari 2014 101
Vissoep in Le plat du Jour