Tagarchief: theater

Heerlijk Duurt Het Langst

heerlijkduurthetlangst2Vroeger wilde ik Annie M.G. Schmidt worden. Pluk van de Petteflet, Minoes en Otje waren mijn helden. En ik vond haar als persoon ook zo geestig. Een interviewer vroeg haar een keer: “Bent u gek op kinderen?” en daarop antwoordde ze:  “Nou, het gaat wel. Ik sla ze niet.” Toen ik las dat haar eerste musical Heerlijk Duurt Het Langst opnieuw werd uitgevoerd, boekte  ik meteen kaartjes om er met mijn moeder naartoe te gaan. Zij is net als ik een hardcore Annie-fan. De lp van Heerlijk Duurt Het Langst heeft ze grijs gedraaid.

Tot mijn verbazing zat de zaal maar voor tweederde vol, en was ik een van de jongsten. En dat wil wat zeggen. Zo jammer, want de musical stond als een huis.  Lone van Roosendaals vertolking van het liedje Het Is Over was weergaloos, Chris Tates was een lust voor het oog (let ook op zijn enorme voeten), er waren fijne dansjes, grappige dialogen, nog veel meer mooie liedjes, en het zag er allemaal heerlijk seventies uit. (Denk aan: coltruien, minirokjes, sherry, psychedelische schilderijen.)
Blijkbaar wordt Annie’s werk, hoe goed en fris het nog steeds is, gezien als oud nieuws.  Wie leest er nog wel eens helden van vroeger zoals Carmiggelt, Reve of Wolkers? Ik ook niet. Alles gaat voorbij. Of om met Annie te spreken: ‘Kom Kees, het is maar tijdelijk! Het zal wel weer overgaan!’  Maar als je de kans krijgt om deze musical te zien: doen! Je hebt een topavond. En nu kan het nog.

De speellijst vind je hier. 

De Verleiders

imagesHet is maar zelden dat na toneelvoorstelling mijn wereldbeeld een beetje is veranderd. Dat gebeurde gisteravond bij het stuk Door De Bank Genomen van de Verleiders. De acteurs beloofden een avond waarin ze minstens tien nieuwe feiten over de financiële wereld zouden noemen, en dat is ze gelukt.
Het eerste wat me versteld deed staan, is dat een bank geld creëert. Als je een lening afsluit, leent de bank geld aan je uit.  Dat geld hebben ze zelf ook niet.  Zo wordt er geld geschapen.  Dat is nog eens een ijzersterk businessmodel!
Nog zo’n verbijsterend feit: op alles wat je koopt, rust bijna veertig procent rente. Koop je een brood, dan heeft de bakker de prijs iets omhoog gedaan zodat hij de rente over zijn bedrijfslening kan betalen. Datzelfde geldt voor de boer, de meelfabrikant enzovoort.
En dan nog een: begin vorige eeuw was een aandeel een jaar of vijftien in iemands bezit. In de jaren tachtig werd dat vier jaar, en inmiddels is dat 20 seconden. Dat is een totaal ander verhaal dan ik op school leerde: daar werd me vertelt dat je een aandeel kocht omdat je vertrouwen had in een bedrijf. Zo werd het ook een beetje van jou.

Een briljante Pierre Bokma en Leopold Witte speelden het echtpaar Jan en Els dat een hypotheek voor hun huis wilden. Victor Low was de tussenpersoon die dat leuke echtpaar aan een rampzalige aflossingsvrije beleggingshypotheek hielp en ze een veel te dure levensverzekering  aansmeerde.  Toen ze erachter kwamen hoe ze waren genaaid, riep de bankman: “Maar je was er toch zelf bij! Je hoefde niet te tekenen!”  Even dacht ik: daar heeft hij een punt, maar het is nu eenmaal niet zo dat iedereen economie heeft gestudeerd. Hypotheekgesprekken gaan vooral over maandlasten, daar weten geliefde en ik alles van.  En is het geoorloofd om iemand te naaien alleen omdat diegene dommer is? Daarnaast is het zo dat bankmedewerkers soms zelf niet begrijpen wat ze verkopen. De in stukjes geknipte en doorverkochte subprimehypotheken hadden anders nooit tot de kredietcrisis kunnen leiden.
Banken dreigden toen om te vallen, maar werden ternauwernood gered door de overheid. Met geld dat ze leenden bij banken! Geld dat dus niet bestaat, maar wordt gecreëerd door schuld. En zo heeft iedere Nederlander die nu wordt geboren al een staatsschuld van 25.0000 euro achter zijn naam staan.

De stemming in de zaal was inmiddels behoorlijk bedrukt. Gelukkig hadden de acteurs een oplossing: ze willen dat in de Tweede Kamer serieus wordt gedebatteerd of banken nog wel geld mogen scheppen. Zij vinden dat alleen de overheid daarover mag gaan. Op die manier ontstaan er twee soorten banken: de bank als nutsbedrijf voor ‘gewone’ mensen, en zakenbanken.
Om dit debat op de  agenda van de Tweede Kamer te krijgen, kun je hier je handtekening zetten.
Ik heb het gedaan.

De lol van schrijven

fa774684863850b4dfc4a86fd8e78f95Meestal is het een zootje in mijn hoofd. Vandaag gonst het er bijvoorbeeld over waterwratten (mijn zoontje zit onder en ik pieker wat ik daaraan kan doen), waarom kappers je haar zo raar föhnen (ik heb weer een achterhoofd als een opbollend zeil), en of ik hondenpoep op een rommelig bouwterrein moet opruimen. Verder schieten er gedachtes voorbij met betrekking tot boodschappen doen, een boek dat ik nog moet lezen ter voorbereiding van een interview, jumpsuits, belastingaanslagen, wanneer ik een bepaald stukje ga schrijven en eczeem in de sauna. Kortom, er zit weinig lijn in.

Maar als ik aan het schrijven ben, raak ik zo heerlijk gefocust. Dan loop ik met mijn hondjes door het park en los ik niet bestaande problemen op als: waarom zou X het slachtoffer haten? Hoe krijg ik de conversatie tussen Y en Z sprankelend? Hoe ziet X’s huis er eigenlijk uit? En waar zit de keukendeur precies? Ga ik die dingen daadwerkelijk opschrijven, dan stuit ik op andere aangename probleempjes, zoals: is er afwisseling tussen lange en korte zinnen? Komen niet steeds dezelfde woorden voor? Werkt een andere tijdsvorm beter? Waar plaats ik dat stukje over het verleden van X?

Soms gebeurt er iets magisch: dan valt alles zomaar op zijn plaats. Toen ik met de laatste versie van De Au Pair bezig was, speelde steeds een liedje van Bart Peeters door mijn hoofd: “En plots valt alles in de plooi, en lijkt het leven mooi, en zelfs bijzonder. Plots valt alles op zijn plaats, lijkt niets nog tegendraads. Het is een wonder.” En zo voelde het ook echt.

Zitten bij Wouter Hamel

Wouter-Hamel-goed

Het vreemde van een theaterconcert is dat je zit. Dat heeft iets ongemakkelijks. Op het podium staan mannen zich in het zweet te werken en jij zit en kijkt. Met je hoofd kun je een beetje meedeinen om de muzikanten te laten merken dat je de muziek als swingend ervaart, maar met meer enthousiasme doe je de buren geen plezier. Het is behoorlijk irritant als je zit te trillen omdat vier plaatsen verderop iemand op zijn stoeltje heen en weer hupst.

Op een gegeven moment verzocht Wouter of we wilden dansen. Het was immers zaterdagavond! Twee meiden vooraan stonden op, en op de achterste rij kwam iemand in beweging, maar dat was het wel. Ik bleef ook zitten. Dansen is niet mijn tweede natuur en ik voelde er niet voor om dat en plein public te showen. Lekker zat ik niet. Ik dacht: dadelijk denken Hamel en band dat het een mislukt concert is, omdat wij allen op het pluche blijven plakken. Aan de andere kant: is het niet gek dat je overweegt te dansen, in je handen te klappen of mee te zingen alleen om de artiest niet teleur te stellen?

Na het concert deelden Wouter en co in de hal handtekeningen uit. Toen viel het muntje waarom er niemand wilde dansen. De gemiddelde leeftijd van de concertgangers in theater De Beun in Heiloo was zestig. Maar ze vonden het een superconcert, want ze stonden in de rij voor een handtekening en een cd’tje.

Daardoor besefte ik wat een bijzondere artiest Wouter Hamel eigenlijk is. In Japan is hij het idool van Japanse tienermeisjes. Ik ben wel eens bij één van zijn concerten in de Kleine Komedie geweest, en toen zat de zaal vol jazz-liefhebbende hipsters, en in De Beun in Heiloo genoten bijna-bejaarden van hem. In april komt zijn nieuwe cd Pompadour uit waar hij gisteravond veel liedjes van liet horen, en ik kan niet wachten om ‘m aan te schaffen.

foto 3