Tagarchief: schrijven

De volgende fase: herschrijven

FullSizeRender (8)Afgelopen week mailde uitgever Tom Harmsen me zijn commentaar en dat van redacteur Diana Sno op Chateau Zen. Bijna tien pagina’s slimme ideeën en goede suggesties waarvan het boek veel sterker wordt. Schrijven is eenzaam, en dan het is geweldig als iemand je werk zorgvuldig leest en er deskundige en opbouwende kritiek op geeft. Daar heb ik  ongelooflijk veel aan.
Aan de slag dus weer. En er is haast bij, want het plan is om het boek in oktober uit te brengen.  Als ik klaar ben met herschrijven moet het manuscript geredigeerd, dan gaat de corrector eroverheen, vervolgens komen de drukproeven. Al die versies gaan ook naar mij. Daarna ken ik het boek zo ongeveer uit mijn hoofd en kan ik het totaal niet meer beoordelen. Maar nu zit ik er nog midden in, en dankzij hun commentaar ben ik zo enthousiast dat ik weer iedere beschikbare minuut achter de computer zit om het verhaal nog spannender, grappiger en meeslepender te maken.
De cover is inmiddels ook bekend. Gekozen is voor veel blauw zodat er een link is met mijn vorige boek. En in Chateau Zen komt ook een zwembad prominent voor. Op bovenstaande afbeelding lijkt het blauw erg groen, maar dat komt omdat het nog een schets is.

Floor op TV

floor-faber

“Willen ze je boek verfilmen? Take the money and run,” adviseerden scenaristen Lex Passchier en Peter Römer gisteren aan Nederlandse misdaadauteurs tijdens een lezing.
Had ik dat toen maar geweten. Het leek het hoogtepunt van mijn carrière te worden: mijn Floor Faber-column in de Viva werd een tv-serie. Toen ik hoorde dat het echt doorging, liep ik dagenlang rond met een grote grijns. Dat was het beste moment,  want vervolgens werd het alleen maar minder leuk. Denk aan: gedoe met advocaten over contracten (Ik zag een advocaat als een gynaecoloog: iemand die iets voor je regelt waar je zelf geen zicht op hebt. Dat is niet het geval. Een advocaat is een persoon die je bij je enkels pakt om je vervolgens op je kop te houden en leeg te schudden. Er zijn uitzonderingen, uiteraard ), scenaristen die met elkaar ruzieden, een regisseur die mijn column (mijn kind) minder inspirerend leek te vinden dan een wikipedia-tekstje over twintigers. Als adviseur was ik bij de serie betrokken en tijdens scriptvergaderingen hoorde ik het ene waanzinnige voorstel na het andere voorbijkomen. Een voorbeeld? Gina, de verstandige zus van Floor, moest van de tv-makers in de serie (tien afleveringen van 25 minuten) een karakterontwikkeling doormaken. Haar rigide persoonlijkheid zou ze in aflevering tien totaal van zich afschudden door uit een taart te springen in lingerie. Dat heb ik nog kunnen tegenhouden.

Na heel veel toestanden kwam de serie op tv. Ik vond ‘m erg leuk. De acteurs waren geweldig en wisten het script naar een hoger niveau te tillen (Georgina Verbaan is zo’n topper),  het was snel, zag er gelikt uit en de grappen kwamen goed uit de verf. Het had alleen bijna niets meer met mijn column te maken.
Gisteren hoorde ik van Lex Passchier en Peter Römer dat dat de gebruikelijke gang van zaken is. De scenaristen determineren je werk, halen eruit wat voor tv of film bruikbaar is en de rest kan weg. Vervolgens gaan de regisseur, de producent, de zenderbaas en nog zo’n twintig man een plasje over het scenario doen. Zo bezien is het niet gek dat ik nog weinig van Floor herkende.
Mocht een van mijn boeken ooit nog verfilmd worden, dan weet ik wat me te doen staat: I take the money and run.

Het grootste schrijfobstakel

 

Writers Retreat‘Wat is de grootste hindernis die je hebt ondervonden tijdens het schrijven?’ mailde Annabel van Storyhunters me naar aanleiding van De Au Pair. Bijna had ik iets opgeschreven als: het moeilijkst is om de scène zoals ik ‘m in mijn hoofd voor me zie, om te zetten in woorden. Toen bedacht ik: maar dat is precies wat schrijven is. Het grootste schrijfobstakel is veel prozaïscher, namelijk: tijd vinden.
Ik schrijf artikelen, twee columns per week, dit blog, en werk af en toe een dagje op de redactie van Flair als eindredacteur. Dan heb ik een geliefde, twee kinderen, twee honden, vrienden en familie en die moeten allemaal aandacht en uitgelaten. Ik wil ook boeken lezen, naar de film en theater, uit eten, en ik houd van experimenteel koken (mijn gezin iets minder). Tijd vinden om aan het boek te werken is daardoor het allerlastigst.
En al helemaal in de zomervakantie. Nu hang ik de filosofie aan dat het uitstekend is als kinderen zich vervelen omdat ze daar creatief van worden, maar dat betekent niet dat ik rustig achter mijn bureau zit. Vaak hebben ze plannen waarbij geliefde of ik zijn betrokken: Het opknappen van een fiets die ze uit de sloot hebben gehengeld, kleedgeld spenderen, Monopoly spelen, of ze afhouden van urenlang achter elkaar computerspelletjes spelen of Pretty Little Liars kijken. Op dit moment is mijn dochter kleding aan het strijken (haar nieuwste brandgevaarlijke hobby) en mijn zoon… Geen idee. Ik ga zo even kijken.
Nog een week en dan is de schoolvakantie afgelopen. En ook al is het gezellig dat ze in en om het huis hangen, ik heb zin om weer lekker aan de slag te gaan. (Desondanks is het me al gelukt om twee hoofdstukken te schrijven aan mijn nieuwe boek. Hoera!)