Tagarchief: BN-er

Een goede grap

c939572c791397bef1740a06bb68d477

Met open ogen tuinde ik er in: de weerman kondigde aan dat komend weekend een koude front het land zou binnentrekken en wij sneeuwbuien konden verwachten. Verdorie, dacht ik, kan ik de winterjassen en dikke truien weer tevoorschijn halen, en ik had net alles op zolder opgeborgen. (Gesleep met grote koffers, een griezelig wankelend trapje, spinrag in mijn haar.) Dat was dus een uitstekende 1 april grap.

Een minder geslaagde grap: Carice van Houten en Kees van Nieuwkerk lieten via hun manager weten dat ze gingen samenwonen. Zo’n berichtje neemt mijn gedachten lang in beslag: Zou Carice (37) een kind willen? En is dat voor hem ook zo’n goed plan: hij is immers twaalf jaar jonger? Natuurlijk trekt hij bij haar in, want hij woont ongetwijfeld in een studentikoos hok, maar mag hij dan bij haar thuis gitaar spelen en zijn onderbroeken laten slingeren? Past zijn Axe-deo tussen haar luxe-badkamerspulletjes? En kan hij zich vinden in haar levensstijl? (Volgens haar boek Anti-Glamour bestaan haar dagen uit repetities, sessies bij de psycholoog/gynaecoloog, uit eten gaan met vrienden en het lijden aan een existentiële eenzaamheid.) En wat vindt BFF Halina Reijn ervan? Als ik een 25-jarige man was, lijkt het me doodeng om tussen die twee zelfbewuste vrouwen te zitten. (Om eerlijk te zijn; ook als zijnde mijzelf.) Wel weer een leuk gegeven voor een boek, mijmerde ik verder: de diva en de student. Mijn gedachten denderen over dit onderwerp door tot ik een twitterbericht van Kees las: ‘Haha, we gaan helemaal niet samenwonen.’ Dat vond ik nu zo’n vreemde 1 april-grap: waarom is dit leuk? En wie hebben ze voor de gek gehouden?

Nee, dat doet mijn zoontje beter. Die liep de hele dag met zijn linkerarm in het verband, inclusief nepbloed. We zijn er allemaal ingetrapt.

Het Rosie Project en Toen Ik Je Zag

9200000015511753

Professor Don Tilman heeft het syndroom van Asperger en wil een echtgenote. Hij ontwerpt een vragenlijst om de ware te vinden, en al snel komt hij erachter dat geen vrouw daaraan kan voldoen. Dan gaat hij Rosie helpen met haar zoektocht naar haar vader. Als lezer begrijp je allang dat hij verliefd is, maar autistische Don weet niet wat hem overkomt. Het is een heerlijk boek waar je hard om kunt lachen. Ik vraag me alleen af of autisten inderdaad op deze manier de wereld zien. Ik ken er een paar persoonlijk en het is niet zo dat als ze maar hun best doen ze de gevoelens van anderen of zichzelf gaan begrijpen. Die deur blijft dicht. Ik ben bang dat Don Tilman een soort Rainman is: een interessant personage in een boek of op het doek, maar in het wild kom je nooit zo iemand tegen.

 

9200000020300518

De eerste honderd pagina’s zijn een en-toen-opsomming van films, series, huizen en vakanties. Of je in het fotoalbum bladert van iemand die je niet erg interesseert. Halverwege het boek verandert dat want dan gaat het mis met Antonie. Hij twittert zich suf, komt niet meer uit bed, maakt om het minste of geringste ruzie, en is voor iedereen gevoelsmatig onbereikbaar. En Isa maar haar best doen om hem bij de wereld te betrekken en zich continu schuldig voelen omdat dat niet lukt. Het is hartverscheurend om te lezen hoe hun wereld langzaam steeds kleiner wordt en dan instort. Knap dat Isa Hoes dit zo open en bloot heeft beschreven. Daardoor is dit boek waarschijnlijk een grote steun voor iedereen die met een depressieve partner te maken heeft.

 

Naast Heleen Mees op het podium

Over Heleen Mees is van alles en nog wat te zeggen, maar niet dat ze geen ballen heeft. Vandaag houdt ze een gastcollege voor TEDxAmsterdam over Rise And Fall. En nee, het gaat dan niet over haar eigen carrière, maar over China.

heleenmees_boek
Heleen Mees’ boek over het deeltijdfeminisme

Ik heb ook eens met Heleen Mees op een podium gestaan. De avond was georganiseerd door de PvdA en had als thema Vrouwen en Werk. Heleen Mees leidde de avond, ik zat er als gast samen met Ciska Dresselhuys en een succesvolle businessvrouw in de uitzendbranche. Heleen poneerde de stelling dat vrouwen nu eens moesten stoppen met die slappe parttime baantjes. Ze moesten fulltime aan het werk zodat ze topposities in het bedrijfsleven konden bekleden. Dresselhuys was het daar natuurlijk hartgrondig mee eens, en ook de zakenvrouw vond dat je prima én moeder kon zijn én een fulltime baan kon hebben. Het was gewoon een kwestie van organiseren en delegeren.

Mijn taak was tegengas geven en dat was lastig want ik heb eigenlijk niet zo’n mening over vrouwen en werk, behalve dat ze het vooral zelf moeten uitzoeken. Ik weet wel dat ik geen zin heb in een toppositie die al mijn tijd opslorpt, want ik wil ook andere leuke dingen doen, zoals boeken lezen, met mijn kinderen spelen, films en series kijken, koken, in de tuin rommelen, met honden lopen en doelloos rondhangen. Dat durfde ik bijna niet hardop te zeggen tussen die strijdvaardige types.

En terecht, want toen ik opmerkte dat ik het voor mijn kinderen niet gezellig vond als zij iedere dag naar de naschoolse opvang moesten, begon de zaal ‘Boe! Boe! Boe!’ te roepen. Dat was nog eens een aparte ervaring: uitgejouwd worden door een zaal vol vrouwen met hotemetoot-banen. (Ik zie de secretaris-generaal van het ministerie van Economische Zaken nóg zitten). Ik besloot toen dat ik dat podium voortaan maar aan anderen moest overlaten.

Maar Heleen, die de afgelopen maanden behoorlijk wat bagger over zich heeft heen gekregen, klimt er toch weer op. Stoere meid.

Weer die BN-er

Tegen het voorjaar/zomer komt mijn eerste thriller uit, en die moet ik natuurlijk wel zien te verkopen. Met een beetje pech ligt je boek in een handjevol boekhandels en wordt het na een maand of drie linea recta richting de Slegte verbannen. Daarom bood ik bij een groot vrouwenblad aan om een artikel te schrijven over Hoe Je Een Thriller Fabriceert: mijn ervaringen als leek afgezet tegen tips van grote namen in de thrillerwereld. Bijna een half miljoen Nederlanders heeft een (onafgemaakte) roman in de la liggen, dus die belangstelling moet er zijn. ‘Leuk onderwerp,’ zei de redactrice, ‘maar we laten het liever maken door iemand die al bekend is. Dat spreekt de lezeres meer aan.’ Dus dat zal dan wel weer Saskia Noort, Simone van der Vlugt of Esther Verhoef worden.

1a09ae12e3c64065d843da550c1935fb
The Story Coaster van Grant Snider

Hetzelfde gebeurt op televisie. Is er een talkshow, spelletjesprogramma of een quiz, dan bedenkt de redactie wie er op de beeldbuis moeten verschijnen. En daar zijn ze weer: de BN-ers. Daardoor kan het zomaar gebeuren dat je op één avond eerst Wendy van Dijk als presentatrice ziet, vervolgens als politieagente om de avond af te sluiten met Wendy als talkshowgast. Nogal veel Wendy vind ik. Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat ik zelf graag aan zo’n talkshowtafel zou zitten omdat ik bij het idee alleen al vlekken in mijn nek krijg. Maar posts over Hoe Je een Thriller schrijft ga ik hier binnenkort plaatsen. En laat weten hoe jij het hebt aangepakt!

 

De BN-er

47b502b0fcfc282effabc13e09bfd978Zelden mag ik bij de BN-er thuis komen, dus meestal ga ik voor het interview naar een studio, hotel of café. Na wat kalmerend gebabbel over weer, verkeer en werk hoop ik dat de BN-er zijn hart voor me opent. Emotionele verhalen wil ik horen: over partner, ouders of kinderen, jeugdellende of nog beter: een relatiecrisis of dodelijke ziekte. Dat komt zeker op de cover! Helaas maak ik zo’n interview zelden mee. Meestal is de BN-er meer dan door de wol geverfd en weet hij precies wat hij wel en niet wil zeggen. Het is me wel eens overkomen dat een BN-er die tijdens het interview vol liefde sprak over zijn vrouw, de volgende dag in de Telegraaf aankondigde dat hij ging scheiden.

Laatst sprak ik op een borrel de chef van een classy roddelblad. Zij verklaarde dat ze meer dan de helft van de verhalen die ze in de wandelgangen over BN-ers hoorde niet publiceerde. Wist ik bijvoorbeeld al dat zanger X en zijn vrouw een verstandshuwelijk hebben? Dat prins Y vreemdgaat? Dat presentatrice Z stijf staat van de coke en haar vriend het met een ander doet? En dat die en die van kinky seks houdt en het daarom nooit wat werd met dat blonde danseresje? Nee, publiceren over dat soort zaken doet het blad niet, want deze nieuwtjes wil de lezer niet horen. En eigenlijk geldt dat ook voor mij. Sommige sprookjes mogen niet slecht aflopen.

Tags:,