Tagarchief: honden

Loops

Gemma Correll
illustratie: Gemma Correll

Er is niets te zien aan de Lolliebol, maar wel veel heerlijks te ruiken. Als je een reu bent tenminste. Vanochtend liep ik door het park met de hondjes toen de Lolliebol werd belaagd door Geile Guus. Daar wilde mijn meisje niets van weten en ze ging snel op haar kontje zitten. Guus probeerde haar met zijn grote snuit omver te duwen. Ik probeerde met mijn knie afstand tussen hem en de Lolliebol te scheppen. Dat ging door tot het baasje kwam aanlopen en Guus aangespte. “Stoute hond!” riep ze en ze trok de  gigantische labrador met zich mee. Nu is Guus altijd geil, dus ik maakte me geen zorgen.
Tot Rambo aan kwam trippelen. Rambo is een bejaarde jack russell met artrose in de heupen die zich graag laat vervoeren in een kinderwagentje . Lolliebol likte zijn oortjes, kwispelde enthousiast en schurkte haar lijf tegen hem aan. En toen herinnerde Rambo zich iets: hij moest ergens op.  Hij had bijna uitgevogeld hoe het ook alweer zat, toen Geile Guus weer kwam aangerend. Blijkbaar had hij zich weten los te rukken.
Het werd me allemaal teveel. Ik tilde de Lolliebol op en liep gevolgd door Rambo en geile Guus het park uit. Thuis legde ik de Lolliebol onmiddellijk op haar rug om te zien wat de staat van haar poes was. Daar was weinig aan te zien. Ik googelde op ‘onzichtbare loopsheid’ , en kreeg 330.000 resultaten.  Misschien was er dus toch iets gaande.  En toen herinnerde ik me ineens dat de Lolliebol gisteren in het bos uit zicht was verdwenen. Na veel gefluit kwam ze na een minuut of tien tevoorschijn, gevolgd door een wit harig hondje. Een hondje dat ons zulk leuk gezelschap vond, dacht ik in mijn naïviteit, dat hij ons tot de auto begeleidde.
Ik heb net even gegoogeld op zwangerschap en hond, (38.400 resultaten) en als het foute boel is, is dat pas over vier weken zichtbaar. Tot die tijd moet ik de kleur van haar tepels in de gaten houden, want die kunnen donkerder worden in geval van zwangerschap. Maar soms ook niet.
Wil iemand een pup?

Hondjesdag!

 

Foto’s van andermans huisdieren vallen  in de categorie foto’s van vakanties en baby’s. Behoorlijk saai als je er zelf  niet mee te maken hebt.  Maar vandaag kan het, vind ik, want het is dierendag.
Dit zijn mijn hondjes: Ruby, een ruwharige Jack Russell, en de Lolliebol, een allergische West Highland White Terrier.  Het zijn dikke vriendinnen: in het bos jagen ze samen op konijnen en in de stad op katten. Ze zijn altijd in mijn buurt. Nu liggen ze bijvoorbeeld bij mijn voeten te slapen. (Wanneer gaan we uit?)

30 graden en een wollen vest


d5b814bcc203a92ea1f6360e463f1dcaNu de temperatuur richting dertig graden lijkt gaan, verlangde ik ineens enorm naar een wollen vest. Een dik grijsroze vest dat comfortabel over de billen valt – geen vetje te bekennen. Maar ja, ik leek wel gek, met dat warme weer op komst, en een rode rekening omdat een opdrachtgever zijn betalingsverkeer heeft overgezet naar India waardoor betalingen ernstig stagneren. Bovendien moet de Lolliebol weer naar de peperdure holistische dierenarts vanwege vreselijke jeuk. (Pollen? Aan haar voer kan het niet liggen: ze eet alleen eend.) En wie weet vond ik tegen die tijd dat het wollen-vest-weer was het model wel prut. Daarnaast is grijsroze een gevaarlijke kleur: het koppie lijkt dan al snel op een verwassen hydrofiel luier. Niet doen dus.

Maar het vest bleef trekken. De eerste keer dat ik het Vest zag, hingen er nog drie. Gisteren was ik in de winkel met mijn dochter om haar het Vest te laten zien, en toen waren er nog twee. Daarom had ik vandaag een nu of nooit-gevoel. En wat denk je: uitverkocht.

Laatste keer: In het park

foto 2

Misschien was het ook wel het allersaaiste fotoproject ooit om iedere vrijdagochtend op hetzelfde tijdstip en op dezelfde plaats in het park een foto te maken. Ik was geïnspireerd door de film Smoke, waarin Harvey Keitel iedere dag op hetzelfde tijdstip een foto maakt van wat zich vlak voor zijn winkel afspeelt. In Smoke werden al die foto’s achter elkaar vertoond en dat leverde een fascinerend tijdsbeeld op.

Wil ik dat ook bereiken, dan moet ik nog jaren doorgaan met deze serie, en daarvoor vind ik ‘m toch wat te saai. Het weer werkte ook niet mee. Ik had deze winter gehoopt op sneeuw, ijzel en storm, maar het regende, of het regende niet. En ik voorzie dat er ook een zomer aankomt waarin het regent, of niet. Daarnaast komen er in het park lang niet zulke fascinerende mensen voorbij als voor Harvey’s winkeltje in New York. Ik zag vaak dezelfde hondenvrienden. Schatten hoor, maar steeds gekleed in dezelfde jas en met dezelfde hond. Ach, het is gewoon tijd om met dit project te stoppen.

Maar ik heb een nieuwe project! Het Blije Plaatje gaat ie heten. Vanaf volgende week post ik iedere vrijdag een foto van iets waar ik die week blij van werd met een kort tekstje. Mijn mini-fashionista bracht me op het idee omdat ze voor Instagram meedoet aan een 100 Happy Days Challenge: iedere dag post ze een foto van iets waar ze die dag blij van werd. Dat ga ik dus ook doen, maar dan eens in de week, want mijn geliefde en kinderen willen niet op mijn blog, en ik denk dat ik anders wel heel vaak een foto plaats van één van de honden. Nou vooruit, nu eentje, omdat ik zo vrolijk van Ruby word.

Voorjaar 2014 Onne Ardennen 140
Ruby is happy