Tagarchief: Film

Waarom een jankfilm zo lekker is

2e0b83f8acc86b9223709e5fb0d05a4eDe film The Fault In Our Stars gaat donderdag in première en volgens degenen die ‘m al gezien hebben, is het de ultieme jankfilm. En dan gaat het niet om een traantje wegpinken, maar het hele publiek zit keihard te brullen. De film draait om Hazel en Gus, die elkaar ontmoeten in een kankerpraatgroep. De een is behandeld voor botkanker, de ander heeft longkanker, en het draait om de vraag wie het eerst het loodje legt. Met de dood op de hielen slenteren ze door Amsterdam, en het Bankje aan een gracht waarop ze hun elkaar hun Eerste Kus geven, is inmiddels een bezienswaardigheid. (Ook al is het een ander bankje. De gemeente had het bankje verwijderd, maar er was zoveel vraag naar dat ze een ander terug plaatste.)

Het publiek komt graag kijken naar films waarin iemand op sterven ligt. Denk aan Love Story, Komt Een Vrouw Bij de Dokter, Turks Fruit en De Kleine Blonde Dood. Blogs of Facebook-groepen waarin het eigen sterfbed wordt beschreven, zijn ook ongekend populair. Alle grote damesbladen hadden op een gegeven moment hun eigen doodzieke. En dan was er nog dat BNN-programma: Over Mijn Lijk waarin een aantal jongeren werd gevolgd gedurende hun laatste weken. “Heel integer gedaan,” zei iedereen tegen elkaar. “Prachtig om te zien hoe ze in alle rust afscheid nemen van het leven.”

Ik word er wat ongemakkelijk van. Stel dat ik met een vriendin naar The Fault In Our Stars ga. Na de voorstelling veeg ik de tranen weg en zeg verwonderd dat het lang geleden is dat ik zo heb zitten huilen. Zij antwoordt dat dat voor haar ook geldt, en vervolgens gaan we het café in. Al snel hebben we het over heel andere dingen, maar er zindert een vreemd soort blijheid in ons hart: wat heerlijk dat al die ellende ons niet is overkomen. Hadden we bij het sterfbed gestaan van iemand die we echt kenden, dan zouden we dat gevoel beschaamd wegstoppen, maar nu genieten we ervan. En dat is geloof ik de reden dat ik die film niet hoef te zien.