Tagarchief: Boek 2

Ligt het boek goed?

bookshop

Mijn dochter en ik maakten een rondje langs boekwinkels in Alkmaar om te zien of Chateau Zen goed in de winkel lag. Dus niet ergens achteraf, onderop of diep in een kast, maar lekker zichtbaar vooraan op een tafel.  Was dat niet het geval, dan schoven we  het stapeltje Chateau Zens naar voren.  (Sorry, boekhandelaar.)
Alleen bij de V&D zagen we het boek niet, en we daarom vroeg ik aan een verkoper:  “Heeft u toevallig ook Chateau Zen?”
“Hoe heet de schrijver?”  zei de verkoper.
“Tja,” zei ik,  “was het niet…”
“Iets met Fleur, dacht ik?” speelde mijn dochter mee.
Na wat gerammel op zijn computer verklaarde hij: “Het is nog niet binnen.”
Dus ga ik over een paar dagen weer naar V&D.  Net als dat konijn die steeds bij de bakker om worteltaart gaat vragen. Alleen is de clou dan niet: ik lust geen worteltaart, maar: Ik ken het al.  Ik heb het eigenlijk zelf geschreven. (Ik moet nog even oefenen op het onderdrukken van vuurrode wangen.)

Dit weekend stond er een leuk stukje over mijn boek in De Telegraaf. Daar werd ik zo blij van! Als je op ‘Telegraaf’ klikt kun je het lezen.

Research voor Chateau Zen

P1040405Sommige schrijvers nemen research verschrikkelijk serieus. Ik sprak een keer een schrijver en die ging zelfs na of de brievenbus waar zijn hoofdpersoon een ansichtkaart in deponeerde zich exact op die locatie bevond. Dat vind ik onzin. Als ik een schilderij van een landschap bekijk, ga ik ook niet checken of iedere lantaarnpaal wel juist is weergegeven. Het gaat erom of die compositie weloverwogen is, net zoals het bij boeken om het verhaal draait.

Chateau Zen speelt zich af in de Dordogne, en ik vond wel dat ik daar wat dingen moest controleren. Anders had ik het net zo goed in een of ander vaag fictief gebied kunnen laten afspelen. Afgelopen week zijn we er naartoe gereden en heb ik bekeken of je kunt verdwalen in Perigueux.  Of restaurant Hercule Poireau nog in de Rue de Nation zit. Hoe hoog de heuvels zijn en of bepaalde D-wegen overeenkomen met het beeld dat ik via Google streetview  had gekregen. Jaren geleden was ik al eens in de Dordogne geweest maar ik bleek toch een aantal dingen vergeten. Bijvoorbeeld dat de meeste koeien okergeel zijn, de weilanden geel zijn van de droogte en er geen klaproos is te bekennen, veel huizen een toren hebben, en de riviertjes zo helder zijn dat je de vissen ziet zwemmen en het er barst van de kikkers.
Ja, ik moet nog een en ander aanpassen aan Chateau Zen.

Het boek is af

4c0f3e17d5bcb976b3f0491c8e4767b8Vorige week heb ik mijn thriller Chateau Zen bij de uitgever ingeleverd. Iets voor de deadline zelfs. De afgelopen maanden zat ik bijna ieder vrij moment achter de computer en mijn gezin begon mij meer dan beu te raken. Als ik uit de schuur kwam, deed ik vage mededelingen als: ‘Wist je dat er in Perigueux een restaurant zit dat Hercule Poireau heet? Grappig, toch? Ik denk dat ik daar de groep laat eten nadat ze naar de  wijnproeverij zijn geweest.’
Of: ‘Ik heb vandaag zo’n geile scene geschreven in een stal. Die geur van warm paard en vers stro lijkt me zo’n afrodisiacum. O? Je vindt mest een libidokiller? Dan moet ik dat stuk misschien toch omschrijven.’ En hop, dan ging ik de schuur weer in.

Dit keer liep ik vast in de laatste twintig pagina’s. Natuurlijk wist ik allang hoe het afliep, maar wat was de beste manier om de knopen te ontwarren? Handenwringend hield ik alle mogelijkheden tegen geliefde aan, ook al kon hij er weinig over zeggen omdat hij nog niets had gelezen.
In feite heeft niemand nog een letter van het boek gelezen. Ik hoor wel eens dat andere auteurs proeflezers inschakelen, maar ik weet niet goed wat die anders doen dan de uitgever.  Ik laat ook nooit een artikel of column lezen voordat ik die naar de opdrachtgever stuur. Daar heb ik meestal domweg de tijd niet voor.  Maar het allerbelangrijkste was: ik wilde het boek de deur uit hebben.
Ik droomde van totale ontspanning, volle aandacht voor geliefde en kinderen, boeken lezen, in de tuin hangen, uren met de honden lopen. Ik ben inmiddels een week verder en het is er nog nauwelijks van gekomen. Ik heb ander werk te doen, maar daarnaast gaan de schouders pas echt omlaag als ik heb gehoord wat de uitgever van Chateau Zen vindt. Keep you posted!

De illustratie is afkomstig van: http://paperandclothdesignstudio.blogspot.co.uk/

Het schema

schrijver blog

Ik dacht altijd dat schrijven om inspiratie draait, maar het gaat eerder om tijd. In juni moet ik boek 2 bij de uitgeverij inleveren. Contractueel is vastgelegd dat het boek rond de 85.000 woorden moet tellen, en daarvan heb ik er ongeveer 65.000 geschreven. Ik heb berekend dat als ik 1500 woorden per dag schrijf, ik nog veertien dagen nodig heb.
Eerst vond ik het raar om te streven naar een bepaald aantal woorden per dag, maar het werkt juist heel goed. Heb ik dat aantal gehaald, dan ben ik daarna vrij, om bijvoorbeeld een boek te lezen, in bad te zitten of naar Gouden Bergen te kijken. Zonder schema zou ik of veel eerder het bijltje erbij neergooien (geen inspiratie vandaag), of veel te lang doorgaan (het gaat nu lekker dus doorpakken). Maar ik zou ook eerder in paniek raken. Twintigduizend woorden, laat staan een heel boek, vind ik moeilijk te overzien.
Is de eerste versie af, dan heb ik nog minstens een dag of vijf nodig om het manuscript te herlezen en waar nodig aan te passen.  Voor de kritische blik is het goed als ik het werk dan eerst een weekje heb laten rusten.

Ik denk dat ik juni ga halen, maar het is een krap schema. Vooral omdat ik ongeveer drie dagen per week aan het boek kan werken. Op woensdag schrijf ik columns voor Libelle en Viva (samen 1200 woorden), op vrijdag werk ik geregeld op de eindredactie van Flair. En dan zijn er nog obstakels als Koningsdag, Hemelvaart, Pinksteren, verjaardagen en ander sociaal gedoe. Leuk en gezellig, maar dan schrijf ik niet.
Dus als je denkt: wat is het stil op dit blog, dan komt het gewoon doordat ik het tot in juni hartstikke druk heb.