Maartje Fleur: schrijver, journalist en blogger

Johan Goossens

In Provadja, een theatertje in Alkmaar dat in januari ophoudt te bestaan (De Crisis) keek ik naar de cabaretier Johan Goossens. Zijn show gaat over zijn ervaringen als leraar bij een ROC in Amsterdam. Daar brengt hij kinderen van het tweede niveau (Johan: “Het eerste niveau zit in de gevangenis, het tweede werkt daaraan.”) onder andere bij wat een bezittelijk voornaamwoord is. (Johan: “Het is jouw met een w, want het is jouw bezit, dus jouw scooter, jouw Blackberrie, en jouw taakstraf.”)

Johan_20Goossens_20_20Leer_20mij_20de_20mensen_20kennen_20_Annemieke_20van_20der_20Togt_201

 

Hij maakte grappen over een leerlinge die beweerde kanker te hebben aan haar prostaat en daarvoor ‘gemo’ kreeg, een meisje van wie iedereen dacht dat ze was ontvoerd, maar die hij als vakkenvulster aantrof in de supermarkt, en over een jongen die een opleiding voor conciërge volgde maar nooit naar zijn stageplaats ging. (“Hij had opdracht gekregen te vegen, maar hij wilde leidinggeven.”)

De zaal lachte zich slap. Niet alleen omdat Johan erg goed is, maar ook omdat er zoveel herkenning was. Toen Johan vroeg of er nog leraren in de zaal zaten, bleek zo’n beetje de helft werkzaam in het onderwijs. En met veel plezier. Dat zei Johan ook: “Onder al mijn verhalen zit een positieve laag. Ik kan er alleen niet altijd even goed bij.”

Toen ik naar huis fietste, dacht ik: misschien moet ik ook het onderwijs in. De tijdschriften vallen als bladeren van de bomen (De Crisis), en ik wil wel mijn eigen geld blijven verdienen. Net als Johan heb ik Nederlands aan de universiteit gestudeerd, dus in principe mag ik aan brave VWO-ers lesgeven. Maar word ik daar net zo vrolijk van als Johan?

 

 

Pinterest

05f8cefeccf9a8ad0077d95bd6720a9aPinterest is mijn nieuwe hobby. Het is een site waar je een duizelingwekkende hoeveelheid foto’s en illustraties vindt van alles wat je maar kunt bedenken. Plaatjes die je bevallen, pin je op je eigen virtuele prikbord. Daar heb ik er nu een stuk of vier van. Ik volg ook de prikborden van andere leden. Zo ben ik fan van Southern Belle Jane Hudson die maar liefst 159 borden beheert met thema’s als ‘smile’ (foto’s van lachende mensen), ‘terrific tablescapes’ (mooi gedekte tafels), ‘Cheers’ (alcoholische drankjes ) en ‘best dressed couples’.

Ook kijk ik graag naar de prikborden van van Le Style Studio. Zij pint voornamelijk foto’s van verantwoorde zwart/wit interieurs. Ik kan daar uren in verdwalen terwijl ik me voorstel dat ik ook in een huis woon waar de zwarte kast past bij de witte bank. En er geen honden of kat op die bank liggen te verharen of er kinderen op spelen met hun schoenen aan. Ik wil ook een kapstok die bestaat uit een gestyleerde reeks zwarte spijkers op een witte muur. Die jackjes, sporttassen, regenkleding, hondenriemen, mutsen, sjaals en tas vol oude kranten prop ik dan ik wel in de stoppenkast. En ik droom van een hangfauteuil in huis want daarvoor moet ik minstens twee keer zo groot wonen.

Maar het allerleukst van Pinterest vind ik dat ik zoveel prachtige illustraties en illustratoren heb ontdekt. Neem de illustraties van  Sue MacCartney-Snape.

0585f5e6866f2b6d028ab021553c145c
The Old Girl door Sue MacCartney-Snape

Nog zo’n mooie ontdekking: illustrator Pascal Campion. Hij maakt tekeningen die me aan de strip Franka van Henk Kuijpers doet denken, maar dan wat romantischer. Ga je op zijn site kijken, dan vind je honderden illustraties van zijn leven in San Francisco met vrouw en kind. Vul je je emailadres in, dan stuurt hij je dagelijks de tekening van de dag. Aanrader!

2188EB
Meet me at the corner van Pascal Campion

De BN-er

47b502b0fcfc282effabc13e09bfd978Zelden mag ik bij de BN-er thuis komen, dus meestal ga ik voor het interview naar een studio, hotel of café. Na wat kalmerend gebabbel over weer, verkeer en werk hoop ik dat de BN-er zijn hart voor me opent. Emotionele verhalen wil ik horen: over partner, ouders of kinderen, jeugdellende of nog beter: een relatiecrisis of dodelijke ziekte. Dat komt zeker op de cover! Helaas maak ik zo’n interview zelden mee. Meestal is de BN-er meer dan door de wol geverfd en weet hij precies wat hij wel en niet wil zeggen. Het is me wel eens overkomen dat een BN-er die tijdens het interview vol liefde sprak over zijn vrouw, de volgende dag in de Telegraaf aankondigde dat hij ging scheiden.

Laatst sprak ik op een borrel de chef van een classy roddelblad. Zij verklaarde dat ze meer dan de helft van de verhalen die ze in de wandelgangen over BN-ers hoorde niet publiceerde. Wist ik bijvoorbeeld al dat zanger X en zijn vrouw een verstandshuwelijk hebben? Dat prins Y vreemdgaat? Dat presentatrice Z stijf staat van de coke en haar vriend het met een ander doet? En dat die en die van kinky seks houdt en het daarom nooit wat werd met dat blonde danseresje? Nee, publiceren over dat soort zaken doet het blad niet, want deze nieuwtjes wil de lezer niet horen. En eigenlijk geldt dat ook voor mij. Sommige sprookjes mogen niet slecht aflopen.

Tags:,

Toverdrank

958463466_1875_Witches_1_1000_122_272loKon de Hanneke Tanneke in mij iets brouwen van de zwarte besjes die overal in het park aan bomen hingen? Ik plukte een tros, nam die mee naar huis en vergeleek die met plaatjes op internet. Al snel kwam ik erachter dat het een vlierbes betrof waarvan vrouwen die dichtbij de natuur staan een krachtige hoestdrank weten te maken.

Van de site van de gezondheidswinkel: `Een van de grootste voordelen van vlierbessen zijn hun immuniteitsverhogende eigenschappen. De vlierbes is dan ook een geschikt product om veel voorkomende aandoeningen zoals verkoudheid, griep, een verstopte neus, luchtwegaandoeningen en gistinfecties mee te behandelen. In 1995 heeft het zelfs zijn nut bewezen bij de behandeling van een griepepidemie in Panama. Vlierbessen en hun sap hebben ook een positieve invloed op de gevolgen van chronische aandoeningen zoals astma en diabetes. Vlierbes extract helpt de aanmaak van LDL-cholesterol (of slechte cholesterol) te voorkomen, waardoor het ontstaan van hart-en vaatziekten drastisch zal verminderen. De bio-flavonoïden in deze vlierbes zijn anthocyanen, waarschijnlijk de meest krachtige antioxidanten die men kent om celbeschadiging veroorzaakt door slechte voeding, milieuvervuiling en stress tegen te gaan. Deze anthocyanen zouden veel meer antioxidatie capaciteit bevatten dan vitamine E en vitamine C.’ 

Vlierbessensiroop is dus in feite een aspirine, cholesterolverlager, Prozac, griepprik en astmainhalator inéén en dit medijn is gratis en voor niks af te halen in het park. Eten wij dagelijks twee lepels, dan worden we nooit meer ziek. Ik rustte mezelf en de kinderen uit met plastic tas en schaar en wij trokken de natuur in, de honden blij blaffend voor ons uit. Al snel stonden we tot de oksels in de brandnetels om de besjes van de bomen te knippen. Er was zoveel: binnen een half uur gingen we met tassenvol naar huis. Daar haalde ik de besjes van de takjes, ik probeerde niet te schrikken van de spinnen en oorkruipers die erin woonden, waste de besjes en deed ze in een pan met een laagje water. Na een minuut of twintig rustig koken, zeefde ik de kapotgekookte bessen eruit. Het sap kookte ik opnieuw op met suiker erbij, in een verhouding 2: 1, dus heb je een liter sap, dan neem je een pond suiker. Zodra het suikersapmengsel kookt, is het goed, en giet je het voorzichtig in een potje of fles. Voor het Natterman-effect en omdat het bacteriedoded is stak ik er een takje rozemarijn in. Daarna moet het potje of flesje zo’n minuut of vijf op z’n kop staan, waarom weet ik niet.

Er was niet genoeg sap om een tweede potje te vullen (domper) maar meer dan genoeg om het gezin te laten proeven. De liefste noemde het ‘medicijn’ en trok er een vies gezicht bij, de kinderen vonden het ‘goed te doen’ maar hoefden er geen glas van en toen heb ik de siroop in alle variaties zelf uitgeprobeerd. Puur (smaakte als hoestdrank), aangelengd met spa (leverde een exotische cassis op), met heet water (niet aan mij besteed).

Blog

Tevreden zette ik het potje in de medicijnkast. Kijk eens hoe ik een gratis wonderdrank had gebrouwd waardoor iedereen de winter zou doorkomen! Misschien kon ik het zelfs wat groter aanpakken: als ik de kinderen komende weken iedere dag direct vanuit school het bos instuurde met tas en schaar, dan kon ik huisgemaakte vlierbessensiroop gaan verhandelen op bio-markten! Of ik begon een webwinkeltje in bio-producten!

Maar toen ik later op de bank zat, voelde ik me niet meer zo top. Het begon met een beetje buikpijn, wat langzamerhand overging in zo’n ernstige koliek dat ik de wc niet afdurfde. De liefste googelde op vlierbessensap en ontdekte een belangrijke tip die ik niet had meegekregen: ’Alle, maar dan ook alle groene besjes moet je van tevoren verwijderen want die zijn giftig en veroorzaken buikkrampen en diarree.’ En nee, daar helpt zelfs geen lepel vlierbessensap tegen.