Categorie archief: Tripje

De Rotterdamse havens

IMG_4943 (1)Rotterdam is zo’n stad waarin ik in gedachten al verdwaal.  Maar wat hebben we er gisteren een leuke dag gehad. Dankzij de Tomtom reden we rechtstreeks (nou ja, bijna dan) naar de Erasmusbrug waar de rondvaartboot van Spido vertrok voor een rondje havens.
Ik houd enorm van industriegebieden en havens: het voelt alsof je in een science fiction-film bent terechtgekomen. De hele omgeving is door mensen bedacht en ontworpen, maar er is geen leven te bekennen.rotterdam

Daarna gingen we naar Hotel New York (dat ligt aan de andere kant van de Erasmusburg op de kop van Zuid). Het is gevestigd in het voormalige hoofdkantoor van de Holland-Amerika lijn waarvandaan vroeger de cruiseschepen met emigranten naar Amerika vertrokken. Nog steeds hangt er een sfeer van hoop en vaarwel.  Maar vooral van gezelligheid en lekker eten: de mosselen zijn een aanrader.
Voor het hotel, op  een podium aan de oever van de Maas, werd op muziek uit begin vorige eeuw de tango gedanst. Wat zag dat er fantastisch uit. Toen geliefde en ik elkaar blij aankeken,  waarschuwde onze dochter meteen: “Jullie wagen het niet om mee te gaan doen!”   Konden we de tango maar dansen…
IMG_4942

Hier vind je info over Hotel New York, en de rondvaarttocht door de haven met Spido.

Research voor Chateau Zen

P1040405Sommige schrijvers nemen research verschrikkelijk serieus. Ik sprak een keer een schrijver en die ging zelfs na of de brievenbus waar zijn hoofdpersoon een ansichtkaart in deponeerde zich exact op die locatie bevond. Dat vind ik onzin. Als ik een schilderij van een landschap bekijk, ga ik ook niet checken of iedere lantaarnpaal wel juist is weergegeven. Het gaat erom of die compositie weloverwogen is, net zoals het bij boeken om het verhaal draait.

Chateau Zen speelt zich af in de Dordogne, en ik vond wel dat ik daar wat dingen moest controleren. Anders had ik het net zo goed in een of ander vaag fictief gebied kunnen laten afspelen. Afgelopen week zijn we er naartoe gereden en heb ik bekeken of je kunt verdwalen in Perigueux.  Of restaurant Hercule Poireau nog in de Rue de Nation zit. Hoe hoog de heuvels zijn en of bepaalde D-wegen overeenkomen met het beeld dat ik via Google streetview  had gekregen. Jaren geleden was ik al eens in de Dordogne geweest maar ik bleek toch een aantal dingen vergeten. Bijvoorbeeld dat de meeste koeien okergeel zijn, de weilanden geel zijn van de droogte en er geen klaproos is te bekennen, veel huizen een toren hebben, en de riviertjes zo helder zijn dat je de vissen ziet zwemmen en het er barst van de kikkers.
Ja, ik moet nog een en ander aanpassen aan Chateau Zen.

Doe de Duitser

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Gisteren was het zo’n miezerige niksdag en daarom besloten mijn dochter en ik vakantie te vieren in eigen land. We ‘deden de Duitser’ en reden door Noord-Holland of wij Ferien hadden.
Het eerste wat ons opviel, was dat de mogelijkheden om rommel aan te schaffen legio zijn.  In Alkmaar was een buurtrommelmarkt, in Schoorl een grote kofferbakverkoop en in Schagen een braderie. Nu zitten wij niet verlegen om troep,  en daarnaast hadden wij meer belangstelling voor lustige Sommerkleider. Also besloten we door te rijden naar Hoorn. Het gemiezer was inmiddels overgegaan in regen maar als goede toeristen wezen wij elkaar onderweg op pittoreske kerkjes, mooie molens en natte pony’s, schapen en koeien.
Ook in Hoorn waren alle winkels dicht. Een beetje Duitser laat zich daardoor niet terneer drukken, en we begaven ons door doodstille winkelstraten terwijl we gevels bewonderden en etalages bekeken. Rond de Oude Havens was een elf-cafeetjestocht gaande. Beschonken Hoornaren liepen van café naar café  met een afstempelkaart om hun nek waarop ze bijhielden welke lokalen ze al hadden bezocht. Het Westfries museum was wel open. Het is gevestigd in een prachtig 17e-eeuws gebouw en heeft als thema Hoorn in de Gouden eeuw. Je vindt er glaswerk, schilderijen,  stijlkamers, kerkschatten, en heel veel grappige portretten van Gouden eeuwers. Een aanrader, op zo’n miezerige dag.

Vakantie in Huize Avondrood

IMG_4450‘Bejaarden’ was het woord dat we de afgelopen week het meest hebben gebruikt. Een week zaten we in een Turks superdeluxehotel, waar de verhouding bejaard /niet bejaard ongeveer 15 op 1 was. Wat zijn we tot rust gekomen! Onze dagen zagen er als volgt uit: ’s ochtends aanschuiven bij het buffet, vervolgens zwemmen of yogales van een zestigjarige Rus vol tattoo’s en piercings, weer aanschuiven bij het buffet, lezen, zwemmen, poolbiljarten, kaarten, dan weer aanschuiven bij het buffet en vervolgens naar de lounge om met koffie en een likeurtje naar een Turks jazzorkestje te luisteren. Maar heel af en toe wisten we de kinderen over te halen tot het maken van een uitstapje. (“Einen Ausflug machen.” Zo’n weekje tussen de Duitse bejaarden leidt ook tot veel Duitserlands spreken.)

De bejaarden waren dol op het buitenbad. Op de beste bedjes lagen ze rond de pool of ze stonden in groepjes te kletsen in het badkuipwarme water. (Pislauw in feite, maar daar moet ik niet te lang over nadenken.) Sommigen maakten zwembewegingen, maar dat stelde niet veel voor, volgens onze kinderen die met zwembrilletjes tussen ze door zwommen. “Ze lopen gewoon!” zei mijn zoontje verontwaardigd. Negentig procent van de Duitse bejaarden had zich de buffetten zo goed laten smaken dat ze indrukwekkende buiken hadden. Onmiddellijk schreven de kinderen een wie-kan-de-dikste-buik-fotograferen-wedstrijd uit. Die werd gewonnen met een meneer die zo’n ontzagwekkende pens had dat hij de volgende dag ook meteen de winnende foto leverde voor de wie-kan-de-raarste-zwembroek-fotograferen-wedstrijd.

De buffetten waren dan ook fantastisch.  Niks chiazaad, quinoa of boerenkoolshakes, maar heerlijke groentes en salades, vlezen, visjes en tientallen toetjes. Tikje teleurstellend was dat de kinderen alles wat groen was links lieten liggen en zich voornamelijk voedden met rijst met mais, pizza, pannenkoeken en patat. Hoe belangrijk het buffet was voor hun vakantiegevoel bleek wel toen we door de Olympos liepen. Geliefde en ik waren diep onder de indruk van de ruïnes van deze Lycische stad, de kinderen hielden vooral de tijd in de gaten. “Om half twee gaat het buffet dicht.” Groot was hun opluchting toen bleek dat er in het hotel ook een restaurant was dat 24/7 open was.

FullSizeRender (6)Gisteren moesten we bij zonsopgang klaar staan voor de bus die ons naar het vliegveld bracht. Toen werd ook het raadsel opgelost waarom de bejaarden altijd de beste bedjes bij het zwembad wisten te bezetten. We stonden in de lobby te wachten en zagen de een na de ander in de witte hotelbadjas de lift in stappen met een reserveringshanddoek en reserveringstijdschrift.
Ik had best nog een weekje in Huize Avondrood willen blijven, maar voor het figuur is het beter dat we weer thuis zijn.

 

Het Blije Plaatje

foto (2)

Vrijdag waren we in het Archeon: een educatief pretpark dat je in een halve dag door bijna twintig eeuwen geschiedenis loodst. Om je in de sfeer te brengen hult het personeel zich in dierenvellen uit het Stenen Tijdperk, in middeleeuwse gewaden of tuniekjes uit de Romeinse tijd. Radio West was er om het Romeins festival te verslaan, en kleedde zich passend aan. Let op de bootschoenen en motorlaarzen!