Categorie archief: Kunst & Zo

VT Wonen & Design Beurs

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Al weken zijn mijn dochter en ik druk met het project woonkamer.  We kijken naar VT Wonen, Droomhuis gezocht en Help! Mijn man is Klusser.  We lezen alle woonbladen, bekijken kleurstalen in schaduw, zon en regen en hebben op Pinterest een moodboard waarop we de beste ideeën pinnen.  Natuurlijk gingen we ook naar de VT Wonen & Design Beurs om inspiratie op te doen. En we wilden een kruk kopen, maar die konden we nergens vinden.

Bieden op een online kunstveiling

Georges Blouin
Georges Blouin

Vrijdag keek ik met mijn ene oog naar K3 zoekt K3  en met mijn andere oog volgde ik een online kunstveiling bij Catawiki van Franse klassieke schilderijen. (Bij Catawiki heten alle kunstwerken met begrijpelijke afbeeldingen klassiek. Is het een abstract werkje, dan heet dat modern.) Op het scherm van mijn IPhone was lastig te zien of ik iets mooi vond, maar toen de veiling bezig was, kon ik me niet beheersen.
Bieden is zo leuk. Eerst de twijfel: is dit object echt een bod waard? De biedtermijn liep al af toen ik de schilder googlede. Vervolgens checkte ik wie de overige bieders waren. Zit er iemand tussen die over ieder bod heen gaat, dan weet ik: deze persoon wil ‘m heel graag hebben. Of het is een familielid van degene die het werk aanbiedt. Toen dat niet het geval bleek, plaatste ik een bod. Terwijl ik gespannen afwachtte, voerde ik meteen een nieuw bod in, maar ik zou pas op de ‘doe een bod’-knop drukken, als mijn vorige bod was overruled. Zo spannend. En ik won! Voor twintig euro  (en 35 euro verzendkosten) ben ik nu de eigenaar van bovenstaande litho van Georges Blouin.

Aan vakantieveilingen heb ik ook een poosje meegedaan, tot gezinsleden me dat verboden. Niet alle accommodaties die ik won waren even comfortabel. Zo kwamen we een keer in een jaren vijftig bungalow terecht met in iedere kamer grijze badkamertegels en een tweepersoonsbed van 1.30 breed. Geliefde lag de hele nacht in mijn oor te ademen en als ik niet tegelijk met hem omdraaide, viel ik uit bed. The shiningIk won ook een keer een overnachting in een zo goed als verlaten jaren zeventig hotel. Toen we onder het oranje met bruine dekbed lagen en griezelige geluiden hoorden, wisten we zeker dat hier The Shining was opgenomen. Of nog erger: dat Stephen King hier inspiratie had opgedaan. En dan het etentje dat ik won in een afgeragd restaurant. We konden kiezen uit kabeljauw of kabeljauw, maar hoe dan ook: de binnenkant was nog diepgevroren.
Van de week wordt de litho van Georges Blouin me toegestuurd. I’m keeping my fingers crossed.

Het schema

schrijver blog

Ik dacht altijd dat schrijven om inspiratie draait, maar het gaat eerder om tijd. In juni moet ik boek 2 bij de uitgeverij inleveren. Contractueel is vastgelegd dat het boek rond de 85.000 woorden moet tellen, en daarvan heb ik er ongeveer 65.000 geschreven. Ik heb berekend dat als ik 1500 woorden per dag schrijf, ik nog veertien dagen nodig heb.
Eerst vond ik het raar om te streven naar een bepaald aantal woorden per dag, maar het werkt juist heel goed. Heb ik dat aantal gehaald, dan ben ik daarna vrij, om bijvoorbeeld een boek te lezen, in bad te zitten of naar Gouden Bergen te kijken. Zonder schema zou ik of veel eerder het bijltje erbij neergooien (geen inspiratie vandaag), of veel te lang doorgaan (het gaat nu lekker dus doorpakken). Maar ik zou ook eerder in paniek raken. Twintigduizend woorden, laat staan een heel boek, vind ik moeilijk te overzien.
Is de eerste versie af, dan heb ik nog minstens een dag of vijf nodig om het manuscript te herlezen en waar nodig aan te passen.  Voor de kritische blik is het goed als ik het werk dan eerst een weekje heb laten rusten.

Ik denk dat ik juni ga halen, maar het is een krap schema. Vooral omdat ik ongeveer drie dagen per week aan het boek kan werken. Op woensdag schrijf ik columns voor Libelle en Viva (samen 1200 woorden), op vrijdag werk ik geregeld op de eindredactie van Flair. En dan zijn er nog obstakels als Koningsdag, Hemelvaart, Pinksteren, verjaardagen en ander sociaal gedoe. Leuk en gezellig, maar dan schrijf ik niet.
Dus als je denkt: wat is het stil op dit blog, dan komt het gewoon doordat ik het tot in juni hartstikke druk heb.

Heerlijk Duurt Het Langst

heerlijkduurthetlangst2Vroeger wilde ik Annie M.G. Schmidt worden. Pluk van de Petteflet, Minoes en Otje waren mijn helden. En ik vond haar als persoon ook zo geestig. Een interviewer vroeg haar een keer: “Bent u gek op kinderen?” en daarop antwoordde ze:  “Nou, het gaat wel. Ik sla ze niet.” Toen ik las dat haar eerste musical Heerlijk Duurt Het Langst opnieuw werd uitgevoerd, boekte  ik meteen kaartjes om er met mijn moeder naartoe te gaan. Zij is net als ik een hardcore Annie-fan. De lp van Heerlijk Duurt Het Langst heeft ze grijs gedraaid.

Tot mijn verbazing zat de zaal maar voor tweederde vol, en was ik een van de jongsten. En dat wil wat zeggen. Zo jammer, want de musical stond als een huis.  Lone van Roosendaals vertolking van het liedje Het Is Over was weergaloos, Chris Tates was een lust voor het oog (let ook op zijn enorme voeten), er waren fijne dansjes, grappige dialogen, nog veel meer mooie liedjes, en het zag er allemaal heerlijk seventies uit. (Denk aan: coltruien, minirokjes, sherry, psychedelische schilderijen.)
Blijkbaar wordt Annie’s werk, hoe goed en fris het nog steeds is, gezien als oud nieuws.  Wie leest er nog wel eens helden van vroeger zoals Carmiggelt, Reve of Wolkers? Ik ook niet. Alles gaat voorbij. Of om met Annie te spreken: ‘Kom Kees, het is maar tijdelijk! Het zal wel weer overgaan!’  Maar als je de kans krijgt om deze musical te zien: doen! Je hebt een topavond. En nu kan het nog.

De speellijst vind je hier.