Categorie archief: De Au Pair

Herschrijven en weer herschrijven

Richard Curtner

Jaloers ben ik op schrijvers die trefzeker hun verhaal op papier knallen. Of die werken met zo’n perfect schema waardoor het boek neerpennen niet meer is dan een stilistische invuloefening. Dat gaat bij mij niet zo.
Van tevoren weet ik ongeveer waar het verhaal naartoe gaat en wie erin voorkomen, maar het is een schets. Zodra ik begin te tikken, wil het verhaal meer naar links of juist naar rechts, en de personages gedragen zich ook een tikkie anders dan verwacht. Soms zit ik zelfs met lichte paniek achter mijn computer. Waar gaat het naartoe? Het komt toch wel goed?
Tijdens het schrijven stuit ik ook voortdurend op niet voorziene problemen.  Bijvoorbeeld:  wat is een veel voorkomende Franse achternaam waarbij de lezer niet onmiddellijk allerlei associaties heeft? Droegen ze in de zeventiende eeuw pruiken? Bloeien er klaprozen in augustus? Hoe groot is een zwembad? Zonder google zou ik reddeloos verloren zijn.
Maar niet alles kun je op internet vinden. Vannacht lag ik te piekeren over de handelswijze van een Franse officier van Justitie, en toen besefte ik dat ik het plot echt anders moet aanpakken. Hoofdstuk 7, waar ik zo tevreden over was, ga ik schrappen. Dat leidt weer tot aanpassingen in de overige hoofdstukken omdat alles met alles samenhangt. De boel gaat dus flink overhoop.
Om de moed er in te houden denk ik dan aan Renate Dorrestein. In haar boek Het Geheim Van De Schrijver vertelt ze dat ze soms wel acht versies van een boek schrijft. Herschrijven is een onderdeel van het proces.  En opgewekt blijven, daar draait  het ook om.

Het grootste schrijfobstakel

 

Writers Retreat‘Wat is de grootste hindernis die je hebt ondervonden tijdens het schrijven?’ mailde Annabel van Storyhunters me naar aanleiding van De Au Pair. Bijna had ik iets opgeschreven als: het moeilijkst is om de scène zoals ik ‘m in mijn hoofd voor me zie, om te zetten in woorden. Toen bedacht ik: maar dat is precies wat schrijven is. Het grootste schrijfobstakel is veel prozaïscher, namelijk: tijd vinden.
Ik schrijf artikelen, twee columns per week, dit blog, en werk af en toe een dagje op de redactie van Flair als eindredacteur. Dan heb ik een geliefde, twee kinderen, twee honden, vrienden en familie en die moeten allemaal aandacht en uitgelaten. Ik wil ook boeken lezen, naar de film en theater, uit eten, en ik houd van experimenteel koken (mijn gezin iets minder). Tijd vinden om aan het boek te werken is daardoor het allerlastigst.
En al helemaal in de zomervakantie. Nu hang ik de filosofie aan dat het uitstekend is als kinderen zich vervelen omdat ze daar creatief van worden, maar dat betekent niet dat ik rustig achter mijn bureau zit. Vaak hebben ze plannen waarbij geliefde of ik zijn betrokken: Het opknappen van een fiets die ze uit de sloot hebben gehengeld, kleedgeld spenderen, Monopoly spelen, of ze afhouden van urenlang achter elkaar computerspelletjes spelen of Pretty Little Liars kijken. Op dit moment is mijn dochter kleding aan het strijken (haar nieuwste brandgevaarlijke hobby) en mijn zoon… Geen idee. Ik ga zo even kijken.
Nog een week en dan is de schoolvakantie afgelopen. En ook al is het gezellig dat ze in en om het huis hangen, ik heb zin om weer lekker aan de slag te gaan. (Desondanks is het me al gelukt om twee hoofdstukken te schrijven aan mijn nieuwe boek. Hoera!)

Wat is uw naam ook alweer?

Of ik naar boekhandel Broekhuis in Hengelo wilde komen voor de aftrap van de Maand van het spannende boek. Signeren, meet & greet met lezers… Wisten ze zeker dat ze mij hiervoor wilden hebben? Tot ik hoorde dat er nog achttien auteurs waren uitgenodigd, en er een hoofdgast was: Tess Gerritsen.
Die zondag stond er een lange rij liefhebbers voor Tess’ tafel om haar boeken door haar te laten signeren, de rest van de auteurs maakten praatjes met overige klanten en vooral met elkaar. Auteurs verkochten hier en daar een boek, en vooral ook aan elkaar. Op deze manier was signeren erg leuk en gezellig.

tumblr_n26khh2gkB1qbuxk3o1_1280

Ik heb minder vrolijke signeerbijeenkomsten meegemaakt. Zo werd ik een keer uitgenodigd door een meneer met een multifunctionele galerie die ook regelmatig literaire lezingen verzorgde. Zei hij. Toen ik na een lange reis zijn winkel betrad, bleek het om een meubelwinkel te gaan. Mooie meubels, daar niet van, maar ik had onmiddellijk door dat de paar aanwezige winkelaars op zoek waren naar een bank, en niet naar een boek. De galeriehouders wist uiteindelijk nog een man of zes op te trommelen (Familie? Vrienden? Voorbijgangers?) en vervolgens las ik gezeten op een schitterende fauteuil met een pittig prijskaartje een paar verhaaltjes voor uit mijn bundel Irritant. Op de achtergrond ruziede een stel over een vloerkleed en ik had sterk de indruk dat de meneer rechts voor me vooral geïnteresseerd was in de gratis wijn.
Na afloop mocht ik mijn bundel signeren: ik verkocht twee boekjes. Eén aan de galeriehouder en één aan een lieve mevrouw die een beetje op mijn moeder leek.

Hoera recensies!

In interviews lees ik wel eens dat een acteur of schrijver weigert recensies te lezen, en inmiddels begrijp ik dat wel. Zie ik ergens een stukje over mijn boek, dan versnelt de ademhaling en trekken de schouders op. Het boek is een baby waar ik lang op heb geploeterd en dan word ik niet blij van iemand die het kind uit de wieg tilt, ‘m van alle kanten bekijkt en zegt: ‘Wat een lelijkerd.’

Gelukkig zijn de meeste recensies over De Au Pair positief. Het blog Mustreads las De Au Pair als een soort Wie is de Mol. Het blog Wie Schrijft Blijft vindt het goed voor urenlang leesplezier, en Boekreviews noemt het een ‘fijn boek dat lekker wegleest.’ In het Noord-Hollands Dagblad hebben ze het over een ‘lekkere pageturner’. b9505c27fc4cde2515c876091672e4a6

En dan is er één meneer van een Facebook-groep die het boek niet kan waarderen. Dat heeft hij omstandig verteld aan zijn Facebook-groep. Niet leuk, maar ik begrijp ook wel dat niet iedereen mijn boek top kan vinden. Wat me verkeerd schoot is dat hij vervolgens op werkelijk iedere boekwinkelsite hetzelfde zure verhaaltje achterliet. Hij zag ook wel dat hij daar de eerste was met zijn recensie. Het ergste vind ik nog dat ik zelf voor deze meneer een boek heb geritseld bij de uitgeverij.

Gelukkig bestaat er iets als karma. Waarschijnlijk wordt hij binnenkort door een grote krokodil in zijn billen gebeten.

 

Waarom ga je niet naar DWDD?

aa5645fc3df724a4c532c18111e05fbcNu De Au Pair uit is, krijg ik allerlei marketingadviezen. De meest gehoorde is: Waarom ga je niet naar DWDD? Of ik dat voor het zeggen heb. Of er niet honderden auteurs staan te trappelen om daar hun werkje aan de man te brengen. Bovendien zijn er maar een paar auteurs die in DWDD uitgebreid aandacht krijgen, de rest mag in bijvoorbeeld vijftien seconden vertellen waarom we hun boek moeten lezen. Dan kijk ik naar de zwetende bovenlip, luister naar het gehakkel en vraag me af hoe de auteur zich voelt nu hij in een oogknipper moet aanprijzen waar hij minstens een jaar op heeft zitten zwoegen. De titel van het boek ben ik dan allang vergeten.

Ik ben wel eens op tv geweest. Toen er van Floor Faber een serie werd gemaakt, werd ik wel/niet/wel/niet uitgenodigd om er met Georgina Verbaan over te praten bij Pauw en Witteman. Uiteindelijk zat ik tussen het publiek, wat ik prima vond omdat ik lang niet zo mooi en adrem ben als Georgina. Tot mijn grote schrik wees ze me tijdens het gesprek aan als dé schrijfster van Floor, waarna de camera zich op mij richtte. Later hoorde ik van geliefde dat ik eruitzag als een konijn in de koplampen. En een tante belde mijn moeder om te vragen of ik inderdaad zo’n dikke kop had gekregen.

Ook heb ik op tv wel eens voorgelezen uit mijn boekje Irritant (columns over irritante zaken). Iets wat mijn uitgever Fantastisch vond, maar waar ik enorm tegenop zag. Wat als ik bij Koffietijd ging stotteren, gillen, flauwvallen of iets anders gruwelijk vernederends zou doen? Ik werd de studio ingeleid die stampvol moorkop etende bejaarden zat. Met een betablokkertje achter de kiezen las ik rustig mijn stukje voor van de autocue, terwijl de oudjes doof doorknaagden. Na twee minuten was het voorbij. Ik was niet ingestort, maar mijn boekje was ook niet in beeld geweest. Een niks-niks-situatie.

Ik denk dat een auteur een verdomd goede acteur moet zijn om op tv zijn werk aan te prijzen. Via Twitter stuitte ik op dit VPRO-filmpje waarin het optreden van Halina Reijn en Carice van Houten bij DWDD over hun boek Anti-Glamour wordt geanalyseerd. Enjoy!