Categorie archief: Boekrecensie

De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry

harold fry

Wat een prachtig boek is dit! In eerste instantie sprak het verhaal me niet erg aan: bejaarde maakt een voettocht door Engeland om een brief te bezorgen bij een op sterven liggende vriendin. Het leek me een naargeestig en stoffig verhaal. Maar de roman stond maanden in de bestsellerlijst,  ik kreeg het boek via Elly’s Choice en het was vakantie, en daarom begon ik er toch maar in. Ik las het in een ruk uit.
In eerste instantie lijkt Harold Fry een oersaaie Engelsman. Al jaren is hij getrouwd met een keurige vrouw, en alles wat naar emotie riekt of wat buiten het normale valt,  gaat hij uit de weg. Eigenlijk verbaast het hem zelf ook dat hij van het ene op het andere moment besluit een voettocht te maken naar de andere kant van Engeland. Gedurende die maandenlange tocht spreekt hij allerlei kleurrijke personages, en ongevraagd gaan er zelfs allerlei mensen met hem meelopen om aandacht te vragen voor de strijd tegen kanker. Dat leverde soms heel grappige scenes op. Maar het boek raakte me vooral omdat het zo’n prachtig diep menselijk verhaal is. Terwijl Harold loopt en loopt overdenkt hij zijn leven, jeugd en huwelijk. Langzamerhand kom je erachter waarom zijn vrouw en hij zo moeizaam met elkaar omgaan, waarom die vriendin zo belangrijk voor hem was, en wat er met zijn zoon is gebeurd. Ik hield het daarbij niet droog.

Het Hout

2550908Al maandenlang lag Het Hout van Jeroen Brouwers op mijn nog te lezen stapel, maar ik kwam er maar niet aan toe. Misschien ook omdat het boek gaat over seksueel misbruik in een door kloosterlingen geleid jongenspensionaat in de jaren vijftig: een somber stemmend en woedend makend onderwerp. Maar nu schijnt de zon, en had ik alle tijd en zin om me onder te dompelen in de wereld van Broeder Bonaventura, een 26-jarige monnik.  Langzamerhand is Bonaventura  het kloosterleven ingeluisd, alsof het een sekte is.  Eerst werkte hij als leraar Duits op het jongenspensionaat, maakte hij lange fietstochten en ging hij naar de film. Toen bedachten de broeders dat hij beter intern kon wonen: wel zo makkelijk. Daarop besloten ze dat ze dan net zo goed zijn salaris konden inhouden: kost en inwoning werden immers door het pensionaat verschaft. Stap voor stap pakken ze hem alles af waar hij plezier aan beleeft.  Bonaventura is lamgeslagen. En waar moet hij naartoe als hij het klooster uit gaat? Hij draagt zelfs zijn eigen naam niet meer.  Hij is diep verontwaardigd en voelt zich medeplichtig over de vernederingen en het seksueel misbruik die de broeders de leerlingen aandoen, maar bij wie moet hij klagen als ook de leiding zich er schuldig aan maakt? Toch vindt Broeder Bonaventura een uitweg. Het wordt zelfs zo spannend dat ik me moest bedwingen om niet snel door te bladeren naar de laatste pagina’s.
Het boek is geschreven vanuit Bonaventura. In zijn gedachten sijpelt steeds het kerkelijk taalgebruik door, doorspekt met humor, en dat maakt het zware onderwerp een stuk beter verteerbaar.   Neem bijvoorbeeld deze zin, over het nuttigen van een hostie: ‘Als het lichaam van de zaligmaker tegen het verhemelte of aan de tanden blijft plakken mag met het niet met de vinger los pulken, men raakt god niet aan met onwaardige tengels, hij weekt zichzelf wel los.’

Toen ik het boek uit had, nam ik me weer voor om me uit te schrijven bij de katholieke kerk.  Schandalig wat mensen elkaar hebben aangedaan en nog steeds aandoen onder het mom van geloof. Maar Jeroen Brouwers heeft er wel een prachtig boek over geschreven.

 

 

Leven of dood

leven of doodGeen betere plek om te lezen dan in bad. Maar van de week las ik Leven of Dood van Michael Robotham en dat was zo spannend dat ik er koud en verkleumd uit kwam.  En met natte ogen, omdat het eind niet alleen bloedstollend was, maar ook nog eens ontroerend.

Leven of Dood gaat over Audie Palmer die tien jaar gevangenisstraf heeft gekregen voor de overval op een geldtransportwagen waarbij vier mensen om het leven kwamen. Het geld is verdwenen.  In de gevangenis heeft Audie een gruwelijke tijd: de ene na de andere gedetineerde probeert van hem los te krijgen waar het geld is, of doet een poging hem te vermoorden. Een dag voor zijn vrijlating ontsnapt Audie en vervolgens wordt hij op die hielen gezeten door een sheriff en een FBI-agente.  Langzamerhand kom je erachter waarom Audi is ontsnapt en wat er op de dag van de overval precies is gebeurd.

Nu ik dit zo terug lees, denk ik: dat klinkt niet geweldig spannend, en toch was het zo. Misschien ook omdat Robotham zo goed is in het beschrijven van karakters dat het lijkt of je die mensen persoonlijk kent.
Als ik dan toch een minpuntje moet noemen, dan is het dat mijn favoriete personage, psycholoog Joe O’Loughlin, in dit boek geen rol speelt.  De mix van thriller en de besognes van een psycholoog met Parkinson die in scheiding ligt, zorgen ervoor dat dat mijn lievelings Robotham-thrillers zijn. Het gaat dan om de boeken De Verdenking, Het Verlies, GebrokenBoetedoening. en Door Mijn Ogen. Het leukst is om ze in die volgorde te lezen, zodat je in spanning blijft of het goed gaat komen tussen Joe O’ Loughlin en zijn ex-echtgenote en je hun dochter ziet opgroeien.

 

 

 

Nieuwe boeken van Keyes en Dorrestein

Een aantal schrijvers vind ik zo goed dat ik dolblij ben als er weer een boek van ze verschijnt. Ik koop zo’n boek onmiddellijk maar begin er niet altijd direct in. Zonde om zo’n cadeau te lezen vlak voordat ik in slaap sukkel of terwijl de kinderen So You Think Of You Can Dance kijken. Nee, ik wil er met volle concentratie van genieten, op vakantie bijvoorbeeld.

weerwaterWeerwater
In mijn koffer zat nu Weerwater, het nieuwe boek van Renate Dorrenstein en The Woman Who Stole My Life van Marian Keyes.
Weerwater gaat over de schrijfster Renate (die erg lijkt op de echte Renate) die door een wethouder van Almere is uitgenodigd om een roman te schrijven waarin Almere een prominente plaats inneemt. Zodra Renate is gevestigd in woonwijk De Fantasie voltrekt zich een ramp. Een geheimzinnige mist legt een levensgevaarlijk cordon om de stad. Iedereen die erin stapt, verdwijnt om nooit meer terug te keren. Vooral mannen wagen toch de gok waardoor Almere al snel wordt bevolkt door een handjevol mannen en paar duizend vrouwen. Als dan ook nog de gevangenen weten te ontsnappen, lijkt het einde der tijden aangebroken. Het verhaal deed me denken aan de TV-serie The Walking Dead, zonder zombies weliswaar, maar minstens zo onwaarschijnlijk.  Ik vond het jammer dat Renate de overlevenden soms erg gekke dingen liet doen waardoor ik me niet meer goed kon inleven. Aan de andere kant lees ik haar boeken nooit vanwege de inhoud. Het gaat me om haar schrijfstijl. Er zijn weinig schrijvers waar ik zo om moet lachen. Een voorbeeld: ‘Zijn glimlach lag even ontspannen op zijn gezicht als een vakantieganger in zijn hangmat.’ In Weerwater kwam ik tal van dit soort vondsten tegen. Echt weer een heerlijk Dorrenstein boek.

KeyesThe Woman Who Stole My Life
Marian Keyes is ook zo’n grappige schrijfster (‘Volgens de bladen is 40 het nieuwe 18’) , maar daarnaast lees ik haar boeken graag omdat je met haar personages in een emotionele rollercoaster stapt. The Woman gaat over Stella Sweeney die een ziekte oploopt waardoor ze het locked-in-syndroom krijgt: ze kan slechts haar oogleden bewegen, ook al is ze volledig bij haar verstand. Alleen haar neuroloog weet haar geknipper te vertalen tot echte zinnen en hij maakt van haar uitspraken een boek. Wanneer Stella beter wordt, krijgt ze met deze arts een relatie en het boek wordt een hit. Ondertussen maakt ze een scheiding door, gaat ze in New York wonen, is er gedoe met haar kinderen, en wil een personal trainer haar leven overnemen. Nu ik dit zo opschrijf, denk ik: is dat niet een krankzinnig alle kanten op wapperend verhaal? Maar het is een heerlijk meeslepend en grappig boek. Net als al haar andere werk. (Het boek is overigens vertaald onder de titel Met Een Knipoog, zie hieronder.)

Andermans Geld

Mario DraghiGeld is de afgelopen weken zomaar het thema. Niet alleen bij mij maar in de hele wereld. Zo besloot Mario Draghi van de ECB deze week om 1140 miljard euro in de Europese economie te pompen door staatsobligaties en bedrijfsleningen op te kopen. Het doel daarvan is dat mensen daardoor makkelijker geld gaan lenen, dus schulden maken, want dat helpt de economie op gang.  Politici en economen doen of dat heel logisch is , maar ik begrijp er weinig van.  In de Volkskrant las ik  in een column van Peter de Waard dat de economie ook prima gestimuleerd kan worden door iedere burger 3000 euro te geven, en dat plan sprak mij veel meer aan. Kunnen we daarmee fijn schulden aflossen en onze eigen economie aanjagen.

Deze week een bijzonder leuk boek gelezen over een bank in crisis: Andermans Geld van Justin Cartwright. Het gaat over een familie die al driehonderd jaar een kleine hyperchique  familiebank bezit. Dankzij investeringen in hedgefondsen staat de bank op de rand van instorten. Zoon Julian Trevelyan-Tubal probeert de bank te  te redden door geld uit ander bronnen in de bank te pompen en die dan snel te verkopen. Dit klinkt saai, maar is het niet omdat het boek bulkt van de interessante personages en grappige scenes.
Zo is de vrouw van Julian betrokken bij het peperdure project: ‘Help gedetineerden de moestuin in.’  De gedetineerden zijn maar matig geïnteresseerd in het omploegen van een stukje grond, en zo staan uiteindelijk de chauffeur en de miljonairsvrouw tot hun knieën in de klei terwijl de gedetineerden een sigaretje roken. Verder fijne types als de te dikke journaliste, een oude toneelspeler, en de secretaresse die verliefd is op haar baas.  Ik heb meteen een ander boek van Cartwright bij de bibliotheek gereserveerd: Het Lied Voordat Het Wordt Gezongen. Ik hoop dat dat minstens zo leuk is want in mijn boekenkast was het ook een beetje crisis.  Ik heb tig boeken liggen om te lezen, maar na een pagina’s of tien dacht ik steeds: het kan me eigenlijk niet schelen hoe dit verhaal afloopt. Een gedachte die Mario Draghi  volgens mij ook had toen hij de geldpers aanzette. (En dat maakt mijn verhaal mooi rond.)