Heel Holland Bakt

FullSizeRender (10)Al weken verheugen mijn dochter en ik ons op Heel Holland Bakt. Tot die tijd behelpen we ons met Britain’s Best Bakery dat op woensdagavond op de BBC wordt uitgezonden. Maar liefst vier presentatoren heeft dit programma: een vrouw van wie je hoopt dat ze volgende aflevering nog op de been is, Ken (van Barbie) in zijn nadagen, een huisvrouw en een Gek Mens met Gek Haar. Geen een heeft het vrolijk stemmende lichte cynisme van Martine Bijl. Of ons Engels is niet goed genoeg, dat kan ook. We zetten de Engelse ondertiteling aan zodat we de gesprekken kunnen meelezen, en zoeken op wat we niet snappen, bijvoorbeeld woorden als ‘elderflower’ ‘tarragon’ of ‘oozy’.
Het kookniveau ligt bij de Engelse amateurs onwaarschijnlijk hoog. Vaak bakken ze taarten en broden waarvan we het bestaan niet eens  vermoeden.  Laat staan hoe ze smaken. Dat vinden we soms een beetje jammer. Wij worden graag geïnspireerd, maar een hartige cheesecake met drie verschillende vullingen of een Tsjechisch bruidsbrood ligt mijlenver buiten ons bereik.  Dus bakken we op woensdag zelf iets. Bijvoorbeeld deze ongelooflijk simpele Lemon Pie uit de Keys. Er komt zelfs geen oven aan te pas!

Lemon Pie
(recept van Onno Kleyn uit de Volkskrant)

Je hebt nodig:

100 gram roomboter
250 gram volkorenbiscuits
6 limoenen
blikje gecondenseerde melk
300 ml volle slagroom
taartvorm

Je breekt de koekje in stukjes en maalt die in de keukenmachine tot kruim. (Met de staafmixer kan het ook.) Je smelt de boter en mengt dat met het koekjeskruim. Beetje kneden. Met dit deeg bedek je de taartvorm. Dit zit je tien minuten in de koelkast.
FullSizeRender (11)Nu was je de limoenen af met warm water en rasp je het schilletje eraf. Limoenen uitpersen. Gecondenseerde melk, room, sap en rasp met elkaar mengen. Je kunt wat rasp achterhouden om later de taart mee te versieren, maar dat vond iedereen vies (behalve ik).
De romige massa giet je over de  koekjesbodem uit en zet je een paar uur in de koelkast. Vanwege een of ander chemische reactie stijft het spul nu op. Het resultaat: een heerlijk friszoete taart, die visitewaardig is.

 

De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry

harold fry

Wat een prachtig boek is dit! In eerste instantie sprak het verhaal me niet erg aan: bejaarde maakt een voettocht door Engeland om een brief te bezorgen bij een op sterven liggende vriendin. Het leek me een naargeestig en stoffig verhaal. Maar de roman stond maanden in de bestsellerlijst,  ik kreeg het boek via Elly’s Choice en het was vakantie, en daarom begon ik er toch maar in. Ik las het in een ruk uit.
In eerste instantie lijkt Harold Fry een oersaaie Engelsman. Al jaren is hij getrouwd met een keurige vrouw, en alles wat naar emotie riekt of wat buiten het normale valt,  gaat hij uit de weg. Eigenlijk verbaast het hem zelf ook dat hij van het ene op het andere moment besluit een voettocht te maken naar de andere kant van Engeland. Gedurende die maandenlange tocht spreekt hij allerlei kleurrijke personages, en ongevraagd gaan er zelfs allerlei mensen met hem meelopen om aandacht te vragen voor de strijd tegen kanker. Dat leverde soms heel grappige scenes op. Maar het boek raakte me vooral omdat het zo’n prachtig diep menselijk verhaal is. Terwijl Harold loopt en loopt overdenkt hij zijn leven, jeugd en huwelijk. Langzamerhand kom je erachter waarom zijn vrouw en hij zo moeizaam met elkaar omgaan, waarom die vriendin zo belangrijk voor hem was, en wat er met zijn zoon is gebeurd. Ik hield het daarbij niet droog.

Een beetje beroemd

3472e6f14452579f528a7ffa408c3246Een vriendin appte me deze foto en toen voelde ik me even een beetje beroemd. Mijn handafdruk is te vinden voor de nieuwe vestiging van boekhandel Scheltema op het Rokin tussen een heleboel handafdrukken van andere schrijvers.
Binnenkort heb ik de tijd om zelf eens te gaan kijken. Ik ben net klaar met de geredigeerde versie van Chateau Zen. Daarna krijg ik nog de drukproeven en in oktober ligt het boek dan echt in de winkel. Hoera!

De Rotterdamse havens

IMG_4943 (1)Rotterdam is zo’n stad waarin ik in gedachten al verdwaal.  Maar wat hebben we er gisteren een leuke dag gehad. Dankzij de Tomtom reden we rechtstreeks (nou ja, bijna dan) naar de Erasmusbrug waar de rondvaartboot van Spido vertrok voor een rondje havens.
Ik houd enorm van industriegebieden en havens: het voelt alsof je in een science fiction-film bent terechtgekomen. De hele omgeving is door mensen bedacht en ontworpen, maar er is geen leven te bekennen.rotterdam

Daarna gingen we naar Hotel New York (dat ligt aan de andere kant van de Erasmusburg op de kop van Zuid). Het is gevestigd in het voormalige hoofdkantoor van de Holland-Amerika lijn waarvandaan vroeger de cruiseschepen met emigranten naar Amerika vertrokken. Nog steeds hangt er een sfeer van hoop en vaarwel.  Maar vooral van gezelligheid en lekker eten: de mosselen zijn een aanrader.
Voor het hotel, op  een podium aan de oever van de Maas, werd op muziek uit begin vorige eeuw de tango gedanst. Wat zag dat er fantastisch uit. Toen geliefde en ik elkaar blij aankeken,  waarschuwde onze dochter meteen: “Jullie wagen het niet om mee te gaan doen!”   Konden we de tango maar dansen…
IMG_4942

Hier vind je info over Hotel New York, en de rondvaarttocht door de haven met Spido.