De volgende fase: herschrijven

FullSizeRender (8)Afgelopen week mailde uitgever Tom Harmsen me zijn commentaar en dat van redacteur Diana Sno op Chateau Zen. Bijna tien pagina’s slimme ideeën en goede suggesties waarvan het boek veel sterker wordt. Schrijven is eenzaam, en dan het is geweldig als iemand je werk zorgvuldig leest en er deskundige en opbouwende kritiek op geeft. Daar heb ik  ongelooflijk veel aan.
Aan de slag dus weer. En er is haast bij, want het plan is om het boek in oktober uit te brengen.  Als ik klaar ben met herschrijven moet het manuscript geredigeerd, dan gaat de corrector eroverheen, vervolgens komen de drukproeven. Al die versies gaan ook naar mij. Daarna ken ik het boek zo ongeveer uit mijn hoofd en kan ik het totaal niet meer beoordelen. Maar nu zit ik er nog midden in, en dankzij hun commentaar ben ik zo enthousiast dat ik weer iedere beschikbare minuut achter de computer zit om het verhaal nog spannender, grappiger en meeslepender te maken.
De cover is inmiddels ook bekend. Gekozen is voor veel blauw zodat er een link is met mijn vorige boek. En in Chateau Zen komt ook een zwembad prominent voor. Op bovenstaande afbeelding lijkt het blauw erg groen, maar dat komt omdat het nog een schets is.

Doe de Duitser

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Gisteren was het zo’n miezerige niksdag en daarom besloten mijn dochter en ik vakantie te vieren in eigen land. We ‘deden de Duitser’ en reden door Noord-Holland of wij Ferien hadden.
Het eerste wat ons opviel, was dat de mogelijkheden om rommel aan te schaffen legio zijn.  In Alkmaar was een buurtrommelmarkt, in Schoorl een grote kofferbakverkoop en in Schagen een braderie. Nu zitten wij niet verlegen om troep,  en daarnaast hadden wij meer belangstelling voor lustige Sommerkleider. Also besloten we door te rijden naar Hoorn. Het gemiezer was inmiddels overgegaan in regen maar als goede toeristen wezen wij elkaar onderweg op pittoreske kerkjes, mooie molens en natte pony’s, schapen en koeien.
Ook in Hoorn waren alle winkels dicht. Een beetje Duitser laat zich daardoor niet terneer drukken, en we begaven ons door doodstille winkelstraten terwijl we gevels bewonderden en etalages bekeken. Rond de Oude Havens was een elf-cafeetjestocht gaande. Beschonken Hoornaren liepen van café naar café  met een afstempelkaart om hun nek waarop ze bijhielden welke lokalen ze al hadden bezocht. Het Westfries museum was wel open. Het is gevestigd in een prachtig 17e-eeuws gebouw en heeft als thema Hoorn in de Gouden eeuw. Je vindt er glaswerk, schilderijen,  stijlkamers, kerkschatten, en heel veel grappige portretten van Gouden eeuwers. Een aanrader, op zo’n miezerige dag.

Het Hout

2550908Al maandenlang lag Het Hout van Jeroen Brouwers op mijn nog te lezen stapel, maar ik kwam er maar niet aan toe. Misschien ook omdat het boek gaat over seksueel misbruik in een door kloosterlingen geleid jongenspensionaat in de jaren vijftig: een somber stemmend en woedend makend onderwerp. Maar nu schijnt de zon, en had ik alle tijd en zin om me onder te dompelen in de wereld van Broeder Bonaventura, een 26-jarige monnik.  Langzamerhand is Bonaventura  het kloosterleven ingeluisd, alsof het een sekte is.  Eerst werkte hij als leraar Duits op het jongenspensionaat, maakte hij lange fietstochten en ging hij naar de film. Toen bedachten de broeders dat hij beter intern kon wonen: wel zo makkelijk. Daarop besloten ze dat ze dan net zo goed zijn salaris konden inhouden: kost en inwoning werden immers door het pensionaat verschaft. Stap voor stap pakken ze hem alles af waar hij plezier aan beleeft.  Bonaventura is lamgeslagen. En waar moet hij naartoe als hij het klooster uit gaat? Hij draagt zelfs zijn eigen naam niet meer.  Hij is diep verontwaardigd en voelt zich medeplichtig over de vernederingen en het seksueel misbruik die de broeders de leerlingen aandoen, maar bij wie moet hij klagen als ook de leiding zich er schuldig aan maakt? Toch vindt Broeder Bonaventura een uitweg. Het wordt zelfs zo spannend dat ik me moest bedwingen om niet snel door te bladeren naar de laatste pagina’s.
Het boek is geschreven vanuit Bonaventura. In zijn gedachten sijpelt steeds het kerkelijk taalgebruik door, doorspekt met humor, en dat maakt het zware onderwerp een stuk beter verteerbaar.   Neem bijvoorbeeld deze zin, over het nuttigen van een hostie: ‘Als het lichaam van de zaligmaker tegen het verhemelte of aan de tanden blijft plakken mag met het niet met de vinger los pulken, men raakt god niet aan met onwaardige tengels, hij weekt zichzelf wel los.’

Toen ik het boek uit had, nam ik me weer voor om me uit te schrijven bij de katholieke kerk.  Schandalig wat mensen elkaar hebben aangedaan en nog steeds aandoen onder het mom van geloof. Maar Jeroen Brouwers heeft er wel een prachtig boek over geschreven.

 

 

Het boek is af

4c0f3e17d5bcb976b3f0491c8e4767b8Vorige week heb ik mijn thriller Chateau Zen bij de uitgever ingeleverd. Iets voor de deadline zelfs. De afgelopen maanden zat ik bijna ieder vrij moment achter de computer en mijn gezin begon mij meer dan beu te raken. Als ik uit de schuur kwam, deed ik vage mededelingen als: ‘Wist je dat er in Perigueux een restaurant zit dat Hercule Poireau heet? Grappig, toch? Ik denk dat ik daar de groep laat eten nadat ze naar de  wijnproeverij zijn geweest.’
Of: ‘Ik heb vandaag zo’n geile scene geschreven in een stal. Die geur van warm paard en vers stro lijkt me zo’n afrodisiacum. O? Je vindt mest een libidokiller? Dan moet ik dat stuk misschien toch omschrijven.’ En hop, dan ging ik de schuur weer in.

Dit keer liep ik vast in de laatste twintig pagina’s. Natuurlijk wist ik allang hoe het afliep, maar wat was de beste manier om de knopen te ontwarren? Handenwringend hield ik alle mogelijkheden tegen geliefde aan, ook al kon hij er weinig over zeggen omdat hij nog niets had gelezen.
In feite heeft niemand nog een letter van het boek gelezen. Ik hoor wel eens dat andere auteurs proeflezers inschakelen, maar ik weet niet goed wat die anders doen dan de uitgever.  Ik laat ook nooit een artikel of column lezen voordat ik die naar de opdrachtgever stuur. Daar heb ik meestal domweg de tijd niet voor.  Maar het allerbelangrijkste was: ik wilde het boek de deur uit hebben.
Ik droomde van totale ontspanning, volle aandacht voor geliefde en kinderen, boeken lezen, in de tuin hangen, uren met de honden lopen. Ik ben inmiddels een week verder en het is er nog nauwelijks van gekomen. Ik heb ander werk te doen, maar daarnaast gaan de schouders pas echt omlaag als ik heb gehoord wat de uitgever van Chateau Zen vindt. Keep you posted!

De illustratie is afkomstig van: http://paperandclothdesignstudio.blogspot.co.uk/