Het schema

schrijver blog

Ik dacht altijd dat schrijven om inspiratie draait, maar het gaat eerder om tijd. In juni moet ik boek 2 bij de uitgeverij inleveren. Contractueel is vastgelegd dat het boek rond de 85.000 woorden moet tellen, en daarvan heb ik er ongeveer 65.000 geschreven. Ik heb berekend dat als ik 1500 woorden per dag schrijf, ik nog veertien dagen nodig heb.
Eerst vond ik het raar om te streven naar een bepaald aantal woorden per dag, maar het werkt juist heel goed. Heb ik dat aantal gehaald, dan ben ik daarna vrij, om bijvoorbeeld een boek te lezen, in bad te zitten of naar Gouden Bergen te kijken. Zonder schema zou ik of veel eerder het bijltje erbij neergooien (geen inspiratie vandaag), of veel te lang doorgaan (het gaat nu lekker dus doorpakken). Maar ik zou ook eerder in paniek raken. Twintigduizend woorden, laat staan een heel boek, vind ik moeilijk te overzien.
Is de eerste versie af, dan heb ik nog minstens een dag of vijf nodig om het manuscript te herlezen en waar nodig aan te passen.  Voor de kritische blik is het goed als ik het werk dan eerst een weekje heb laten rusten.

Ik denk dat ik juni ga halen, maar het is een krap schema. Vooral omdat ik ongeveer drie dagen per week aan het boek kan werken. Op woensdag schrijf ik columns voor Libelle en Viva (samen 1200 woorden), op vrijdag werk ik geregeld op de eindredactie van Flair. En dan zijn er nog obstakels als Koningsdag, Hemelvaart, Pinksteren, verjaardagen en ander sociaal gedoe. Leuk en gezellig, maar dan schrijf ik niet.
Dus als je denkt: wat is het stil op dit blog, dan komt het gewoon doordat ik het tot in juni hartstikke druk heb.

Moestuintjes

Egg Mag3
illustratie Hannah Lewis

Met sommige projecten bemoei ik me niet. Zoals met de moestuintjes, waar geliefde en dochter door benomen zijn. Tassen vol boodschappen droeg hij het huis in omdat zij de gratis AH-moestuintjes voor radijs en erwten nog miste. In de supermarkt heeft ze zelfs achter een dranghekje gestaan om de laatste ontbrekende groentezaadjes bij klanten los te bedelen. En dat wil wat zeggen, voor een hipster van twaalf.
Het opkweken van de groentes geschiedde in haar kamer. Ze moesten water, en veel. Al snel waren de oorspronkelijke bakjes aangetast met schimmel, waardoor de plantjes snakten naar ompotting. Dat veroorzaakte overal aarde, zelfs in bed. Ook het onze. Ze was sowieso al bijna dagelijks aan het stofzuigen omdat er steeds een bakje omviel.
De sprietjes werden in nog grotere potten geplaatst en verhuisden naar de ramen in de keuken. Een dag of wat later was het tijd voor de tuin, meenden dochter en geliefde. Ik mompelde nog iets over vorst aan de grond, maar ze waren al onderweg naar het tuincentrum.  Na de uitgave van een voor mij onbekend bedrag, en een lange middag gezaag en getimmer, verscheen er in een omgespitte hoek van het gazon een flinke bak met een zelfgemaakte plexiglasklep: de kas. Hierin zette ze de opkweekte sprietjes uit. Dochter en geliefde waren de dagen erna erg druk met water geven, de klep openen en sluiten, en de sprietjes omhoog kijken. Het schoot niet erg op, vonden ze, en daarom reden ze met Pasen naar het tuincentrum voor echte zaden, om die van de grootgrutter aan te vullen.  Ook kochten ze voor een x-bedrag een paar zakken aarde en flink wat bloemen en planten om de andere borders op te fleuren. Vermoedelijk hadden ze mijn opmerking over “vaste planten die nog moeten opkomen” niet gehoord.
Dit weekend kwamen mijn zoontje en ik na een wandeling met de honden thuis in een leeg huis.  “Ze zijn vast weer naar het tuincentrum,” zei hij. Dat kon ik niet geloven, maar een uur later laadden geliefde en dochter inderdaad een grote hoeveelheid plantjes uit de auto. Verbaasd vroeg ik: “Basilicum, bieslook, erwtjes, dat hadden jullie toch al gezaaid?”
“Ze doen het niet,” zei mijn dochter. “Of zie jij wat opkomen?”
Geliefde zei: “Iedere keer weer dat teleurgestelde koppie, ik kon er niet meer tegen. Maar binnenkort eten we uit eigen tuin. Dan loop je met je boterham met kaas naar de groentebak en kies je wat als extra toevoeging wilt: bieslook of een tomaatje.”
“Of een stengel selderij of een heet pepertje, ” wilde ik sarcastisch aanvullen, want dat zijn groentes die niemand lust. Waarom hadden ze die plantjes in godsnaam gekocht? Maar dat zei ik niet. En ik vroeg hem ook om niet te becijferen hoe duur dat piepkleine cherrytomaatje of die spriet bieslook uit eigen tuin inmiddels was. Hoeveel uren hij daarvoor moest werken, of hoeveel woorden ik daarvoor moest tikken. Ik glimlachte alleen, want inmiddels ben ik erachter dat een goed huwelijk niet zo zeer draait om de juiste woorden zeggen, als wel om op de juiste momenten je mond te houden.

IMG_4546

Leven of dood

leven of doodGeen betere plek om te lezen dan in bad. Maar van de week las ik Leven of Dood van Michael Robotham en dat was zo spannend dat ik er koud en verkleumd uit kwam.  En met natte ogen, omdat het eind niet alleen bloedstollend was, maar ook nog eens ontroerend.

Leven of Dood gaat over Audie Palmer die tien jaar gevangenisstraf heeft gekregen voor de overval op een geldtransportwagen waarbij vier mensen om het leven kwamen. Het geld is verdwenen.  In de gevangenis heeft Audie een gruwelijke tijd: de ene na de andere gedetineerde probeert van hem los te krijgen waar het geld is, of doet een poging hem te vermoorden. Een dag voor zijn vrijlating ontsnapt Audie en vervolgens wordt hij op die hielen gezeten door een sheriff en een FBI-agente.  Langzamerhand kom je erachter waarom Audi is ontsnapt en wat er op de dag van de overval precies is gebeurd.

Nu ik dit zo terug lees, denk ik: dat klinkt niet geweldig spannend, en toch was het zo. Misschien ook omdat Robotham zo goed is in het beschrijven van karakters dat het lijkt of je die mensen persoonlijk kent.
Als ik dan toch een minpuntje moet noemen, dan is het dat mijn favoriete personage, psycholoog Joe O’Loughlin, in dit boek geen rol speelt.  De mix van thriller en de besognes van een psycholoog met Parkinson die in scheiding ligt, zorgen ervoor dat dat mijn lievelings Robotham-thrillers zijn. Het gaat dan om de boeken De Verdenking, Het Verlies, GebrokenBoetedoening. en Door Mijn Ogen. Het leukst is om ze in die volgorde te lezen, zodat je in spanning blijft of het goed gaat komen tussen Joe O’ Loughlin en zijn ex-echtgenote en je hun dochter ziet opgroeien.