Fudge

FullSizeRender (7)Dankzij de operatie ben ik een paar kilo afgevallen. Bestaat er een beter excuus om een caloriebom te bereiden? Gisteren maakten mijn dochter en ik deze Fudge. Het recept is zo ongelooflijk eenvoudig dat we dachten dat de smaak ook niet al te boeiend zou zijn. Maar deze Fudge is echt een feest, en een uitdaging voor je zelfbeheersing.

Fudge

1 blik gecondenseerde melk van Friese vlag
rol Maria-biscuit
300 gram chocolade
eventueel noten

Laat de melk in een steelpan vijf minuutjes net aan koken. Blijven roeren want de melk brandt snel aan. Vervolgens doe je er chocolade in brokjes bij en dit geheel verwarm je au bain marie. (Je verwarmt de steelpan in een pan met heet water. Wij deden dat eerst niet waardoor we een korrelige klei kregen. “Faal! riep mijn dochter steeds). Dan de verkruimelde koekjes erbij doen en eventueel de noten. Deze massa lepel je in een met bakpapier bedekte schaal en zet je twee uur in de koelkast. Zie er maar eens vanaf te blijven.

Onder het mes 2

illustratie Harry Campbell
illustratie Harry Campbell

“Komen er veel mensen niet opdagen voor hun operatie?” vroeg ik aan de  verpleegkundige. Die ochtend had ik namelijk bedacht dat het verwijderen van mijn amandelen niet echt nodig was. Het was geen kanker of zoiets, meer een typisch Westerse luxe-operatie. Ik wist zeker dat er in Afrika genoeg mensen rondliepen die prima konden leven met de continue smaak van pus in hun mond.
De verpleegkundige had eigenlijk nog nooit meegemaakt dat een patiënt verstek liet gaan.  “Dan hoop ik dat ze eerder in het traject aangeven dat ze niet geopereerd willen worden,” zei ze. “Het is niet verplicht, het is tenslotte je eigen lichaam.” En vervolgens deed ze uit de doeken hoe akelig je sterft als je je niet laat helpen aan een darmtumor. Een heel geruststellend verhaal.

Het angstigst was ik voor de narcose, ik dacht dat ik er misschien niet uit zou ontwaken.  Voor de operatie had ik een  kalmerend pilletje gehad, en daarvan ondervond ik geen enkel effect. Ik was de anesthesist aan het ondervragen over de risico’s van narcose en of hij zelf wel eens was geopereerd, toen ik zomaar wegviel.

Ik leef nog! was het eerste dat ik dacht toen ik bijkwam. En ook dat ik me voelde of ik op een boot zat en dat mijn hoofd niet goed werkte. Verpleegkundigen reden me naar een zaaltje. Naast me lag een meisje dat eerder dezelfde operatie had ondergaan en voortdurend bloed braakte. Toen ik bezorgd aan de verpleegkundige vroeg of het met dat meisje wel goed ging, zei ze dat het gekots normaal was. “Tweederde is er zo aan toe na het verwijderen van de amandelen. Jij hebt geluk gehad.”  De braakgeluiden bemoeilijkten nachtrust, maar het was ook lastig slapen omdat mijn keel zo dik was dat ik alleen kon ademhalen als ik tamelijk rechtop in bed zat en mijn mond wijd opensperde. Zeg maar standje huilende zeehond, en ik ben bang dat toen ik even wegviel ik de bijbehorende geluiden maakte.zeehond

De volgende ochtend mocht ik alweer naar huis en nu ben ik In Herstel.  Achter in mijn keel zitten twee grijze korsten die ruiken naar gedragen sportsokken. Is er iemand vervelend, dan zeg ik: “Kijk uit, want anders adem ik in je gezicht.” Ik eet alleen zachte witte of gele dingen zoals banaan, ei, vla, appelmoes, en witte boterhammetjes smeerkaas zonder korstjes in hapklare brokjes. En ik hang op bed, op de bank, omdat de zwaartekracht nog steeds tien keer sterker dan normaal aan me trekt.  Over een dag of wat zeg ik vast dat het allemaal enorm meeviel, maar nu moet ik weer even liggen.

illustratie: Harry Campbell 

Onder het mes

ziekenhuis
illustratie: Graham Erwin

Woensdag worden mijn amandelen geknipt. Ik dacht dat ik een nachtje op de kinderafdeling zou liggen en ik na het eten van een ijsje weer naar huis mocht, maar volgens  de medici moet ik er niet te licht over denken. “Reken op twee weken herstel.” Toen ik ging googelen op ‘volwassenen’ en ‘amandelen’ sloeg de schrik me om het hart.  Ik las horrorverhalen over wekenlang appelmoes slurpen door een rietje, kotsen met een snee in je keel, nabloedingen en narcotische duizelingen. De patiënteninformatiefolder was ook niet erg geruststellend. ‘Maar twee dingen zijn noodzakelijk: Uw paspoort en uw donorcodicil.’
Gelukkig belde van de week een moederlijk type voor de telefonische intake. Ze vroeg of ik medicijnen slikte, drugs gebruikte, of ik mijn sloffen en kamerjas wilde meenemen en zei dat ik vanaf zes uur ’s ochtends niets mocht eten. ‘En wilt u blanco komen, dus zonder crèmes of make up op het gezicht? Ook graag geen nagellak op de tenen.’
Prima, wat jij wil.
Maar toen werden haar vragen verontrustender. Of ik een mantelzorger thuis had. Of ik een vast telefoonnummer wilde opgeven in geval dat het mobiele netwerk uitviel.  Toen ik zei dat geliefde die telefoon nooit opnam, zei ze:  “Wel op zo’n spannende dag.”  Ze vroeg of ik op platte schoenen wilde komen in verband met mijn instabiliteit na de operatie. Ook was het verstandig om zo min mogelijk trap te lopen vanwege druk op de keel. En o ja, ik kon ook beter geen rode waterijsjes in huis halen. Toen ik verbaasd vroeg waarom, zei ze: “Als u overgeeft ziet dat eruit als bloed.”

Dat ik er niet naar uitkijk, is zacht uitgedrukt.

 

Nieuwe boeken van Keyes en Dorrestein

Een aantal schrijvers vind ik zo goed dat ik dolblij ben als er weer een boek van ze verschijnt. Ik koop zo’n boek onmiddellijk maar begin er niet altijd direct in. Zonde om zo’n cadeau te lezen vlak voordat ik in slaap sukkel of terwijl de kinderen So You Think Of You Can Dance kijken. Nee, ik wil er met volle concentratie van genieten, op vakantie bijvoorbeeld.

weerwaterWeerwater
In mijn koffer zat nu Weerwater, het nieuwe boek van Renate Dorrenstein en The Woman Who Stole My Life van Marian Keyes.
Weerwater gaat over de schrijfster Renate (die erg lijkt op de echte Renate) die door een wethouder van Almere is uitgenodigd om een roman te schrijven waarin Almere een prominente plaats inneemt. Zodra Renate is gevestigd in woonwijk De Fantasie voltrekt zich een ramp. Een geheimzinnige mist legt een levensgevaarlijk cordon om de stad. Iedereen die erin stapt, verdwijnt om nooit meer terug te keren. Vooral mannen wagen toch de gok waardoor Almere al snel wordt bevolkt door een handjevol mannen en paar duizend vrouwen. Als dan ook nog de gevangenen weten te ontsnappen, lijkt het einde der tijden aangebroken. Het verhaal deed me denken aan de TV-serie The Walking Dead, zonder zombies weliswaar, maar minstens zo onwaarschijnlijk.  Ik vond het jammer dat Renate de overlevenden soms erg gekke dingen liet doen waardoor ik me niet meer goed kon inleven. Aan de andere kant lees ik haar boeken nooit vanwege de inhoud. Het gaat me om haar schrijfstijl. Er zijn weinig schrijvers waar ik zo om moet lachen. Een voorbeeld: ‘Zijn glimlach lag even ontspannen op zijn gezicht als een vakantieganger in zijn hangmat.’ In Weerwater kwam ik tal van dit soort vondsten tegen. Echt weer een heerlijk Dorrenstein boek.

KeyesThe Woman Who Stole My Life
Marian Keyes is ook zo’n grappige schrijfster (‘Volgens de bladen is 40 het nieuwe 18’) , maar daarnaast lees ik haar boeken graag omdat je met haar personages in een emotionele rollercoaster stapt. The Woman gaat over Stella Sweeney die een ziekte oploopt waardoor ze het locked-in-syndroom krijgt: ze kan slechts haar oogleden bewegen, ook al is ze volledig bij haar verstand. Alleen haar neuroloog weet haar geknipper te vertalen tot echte zinnen en hij maakt van haar uitspraken een boek. Wanneer Stella beter wordt, krijgt ze met deze arts een relatie en het boek wordt een hit. Ondertussen maakt ze een scheiding door, gaat ze in New York wonen, is er gedoe met haar kinderen, en wil een personal trainer haar leven overnemen. Nu ik dit zo opschrijf, denk ik: is dat niet een krankzinnig alle kanten op wapperend verhaal? Maar het is een heerlijk meeslepend en grappig boek. Net als al haar andere werk. (Het boek is overigens vertaald onder de titel Met Een Knipoog, zie hieronder.)

Vakantie in Huize Avondrood

IMG_4450‘Bejaarden’ was het woord dat we de afgelopen week het meest hebben gebruikt. Een week zaten we in een Turks superdeluxehotel, waar de verhouding bejaard /niet bejaard ongeveer 15 op 1 was. Wat zijn we tot rust gekomen! Onze dagen zagen er als volgt uit: ’s ochtends aanschuiven bij het buffet, vervolgens zwemmen of yogales van een zestigjarige Rus vol tattoo’s en piercings, weer aanschuiven bij het buffet, lezen, zwemmen, poolbiljarten, kaarten, dan weer aanschuiven bij het buffet en vervolgens naar de lounge om met koffie en een likeurtje naar een Turks jazzorkestje te luisteren. Maar heel af en toe wisten we de kinderen over te halen tot het maken van een uitstapje. (“Einen Ausflug machen.” Zo’n weekje tussen de Duitse bejaarden leidt ook tot veel Duitserlands spreken.)

De bejaarden waren dol op het buitenbad. Op de beste bedjes lagen ze rond de pool of ze stonden in groepjes te kletsen in het badkuipwarme water. (Pislauw in feite, maar daar moet ik niet te lang over nadenken.) Sommigen maakten zwembewegingen, maar dat stelde niet veel voor, volgens onze kinderen die met zwembrilletjes tussen ze door zwommen. “Ze lopen gewoon!” zei mijn zoontje verontwaardigd. Negentig procent van de Duitse bejaarden had zich de buffetten zo goed laten smaken dat ze indrukwekkende buiken hadden. Onmiddellijk schreven de kinderen een wie-kan-de-dikste-buik-fotograferen-wedstrijd uit. Die werd gewonnen met een meneer die zo’n ontzagwekkende pens had dat hij de volgende dag ook meteen de winnende foto leverde voor de wie-kan-de-raarste-zwembroek-fotograferen-wedstrijd.

De buffetten waren dan ook fantastisch.  Niks chiazaad, quinoa of boerenkoolshakes, maar heerlijke groentes en salades, vlezen, visjes en tientallen toetjes. Tikje teleurstellend was dat de kinderen alles wat groen was links lieten liggen en zich voornamelijk voedden met rijst met mais, pizza, pannenkoeken en patat. Hoe belangrijk het buffet was voor hun vakantiegevoel bleek wel toen we door de Olympos liepen. Geliefde en ik waren diep onder de indruk van de ruïnes van deze Lycische stad, de kinderen hielden vooral de tijd in de gaten. “Om half twee gaat het buffet dicht.” Groot was hun opluchting toen bleek dat er in het hotel ook een restaurant was dat 24/7 open was.

FullSizeRender (6)Gisteren moesten we bij zonsopgang klaar staan voor de bus die ons naar het vliegveld bracht. Toen werd ook het raadsel opgelost waarom de bejaarden altijd de beste bedjes bij het zwembad wisten te bezetten. We stonden in de lobby te wachten en zagen de een na de ander in de witte hotelbadjas de lift in stappen met een reserveringshanddoek en reserveringstijdschrift.
Ik had best nog een weekje in Huize Avondrood willen blijven, maar voor het figuur is het beter dat we weer thuis zijn.