Heerlijk Duurt Het Langst

heerlijkduurthetlangst2Vroeger wilde ik Annie M.G. Schmidt worden. Pluk van de Petteflet, Minoes en Otje waren mijn helden. En ik vond haar als persoon ook zo geestig. Een interviewer vroeg haar een keer: “Bent u gek op kinderen?” en daarop antwoordde ze:  “Nou, het gaat wel. Ik sla ze niet.” Toen ik las dat haar eerste musical Heerlijk Duurt Het Langst opnieuw werd uitgevoerd, boekte  ik meteen kaartjes om er met mijn moeder naartoe te gaan. Zij is net als ik een hardcore Annie-fan. De lp van Heerlijk Duurt Het Langst heeft ze grijs gedraaid.

Tot mijn verbazing zat de zaal maar voor tweederde vol, en was ik een van de jongsten. En dat wil wat zeggen. Zo jammer, want de musical stond als een huis.  Lone van Roosendaals vertolking van het liedje Het Is Over was weergaloos, Chris Tates was een lust voor het oog (let ook op zijn enorme voeten), er waren fijne dansjes, grappige dialogen, nog veel meer mooie liedjes, en het zag er allemaal heerlijk seventies uit. (Denk aan: coltruien, minirokjes, sherry, psychedelische schilderijen.)
Blijkbaar wordt Annie’s werk, hoe goed en fris het nog steeds is, gezien als oud nieuws.  Wie leest er nog wel eens helden van vroeger zoals Carmiggelt, Reve of Wolkers? Ik ook niet. Alles gaat voorbij. Of om met Annie te spreken: ‘Kom Kees, het is maar tijdelijk! Het zal wel weer overgaan!’  Maar als je de kans krijgt om deze musical te zien: doen! Je hebt een topavond. En nu kan het nog.

De speellijst vind je hier. 

Floor op TV

floor-faber

“Willen ze je boek verfilmen? Take the money and run,” adviseerden scenaristen Lex Passchier en Peter Römer gisteren aan Nederlandse misdaadauteurs tijdens een lezing.
Had ik dat toen maar geweten. Het leek het hoogtepunt van mijn carrière te worden: mijn Floor Faber-column in de Viva werd een tv-serie. Toen ik hoorde dat het echt doorging, liep ik dagenlang rond met een grote grijns. Dat was het beste moment,  want vervolgens werd het alleen maar minder leuk. Denk aan: gedoe met advocaten over contracten (Ik zag een advocaat als een gynaecoloog: iemand die iets voor je regelt waar je zelf geen zicht op hebt. Dat is niet het geval. Een advocaat is een persoon die je bij je enkels pakt om je vervolgens op je kop te houden en leeg te schudden. Er zijn uitzonderingen, uiteraard ), scenaristen die met elkaar ruzieden, een regisseur die mijn column (mijn kind) minder inspirerend leek te vinden dan een wikipedia-tekstje over twintigers. Als adviseur was ik bij de serie betrokken en tijdens scriptvergaderingen hoorde ik het ene waanzinnige voorstel na het andere voorbijkomen. Een voorbeeld? Gina, de verstandige zus van Floor, moest van de tv-makers in de serie (tien afleveringen van 25 minuten) een karakterontwikkeling doormaken. Haar rigide persoonlijkheid zou ze in aflevering tien totaal van zich afschudden door uit een taart te springen in lingerie. Dat heb ik nog kunnen tegenhouden.

Na heel veel toestanden kwam de serie op tv. Ik vond ‘m erg leuk. De acteurs waren geweldig en wisten het script naar een hoger niveau te tillen (Georgina Verbaan is zo’n topper),  het was snel, zag er gelikt uit en de grappen kwamen goed uit de verf. Het had alleen bijna niets meer met mijn column te maken.
Gisteren hoorde ik van Lex Passchier en Peter Römer dat dat de gebruikelijke gang van zaken is. De scenaristen determineren je werk, halen eruit wat voor tv of film bruikbaar is en de rest kan weg. Vervolgens gaan de regisseur, de producent, de zenderbaas en nog zo’n twintig man een plasje over het scenario doen. Zo bezien is het niet gek dat ik nog weinig van Floor herkende.
Mocht een van mijn boeken ooit nog verfilmd worden, dan weet ik wat me te doen staat: I take the money and run.