Madeleines

Een van de hoofdpersonen in het boek waaraan ik werk, is gek op madeleines. Dat zijn luchtige Franse cakejes. In Franse supermarkten kun je kiezen uit wel dertig verschillende merken. Ze hebben allemaal de vorm van een schelp en de smaak komt min of meer overeen: zoet en kruimelig. Daardoor zijn ze niet geschikt om in de auto te eten of ergens anders waar je niet wilt stofzuigen. (Maar dat doen we natuurlijk wel. We hebben honden. ) Vanmiddag tikte ik weer een stukje over madeleines en toen dacht ik: die kan ik vast zelf maken!
Zie hier het resultaat: (en nee, ik heb geen schelpjesbakblik.) madeleines

Ik heb er net een gegeten die nog warm was, en de smaak was lekker zoet en eiig, maar nog niet kruimelig. Misschien moet ik ze daarvoor eerst vier weken in een plastic zak bewaren.

Hier een-kind-kan-de-was-doen-recept voor Madeleines:

Je hebt nodig:
120 gram bloem
1 theelepel bakpoeder
135 gram suiker
4 eieren
geraspte schil van 1 citroen
125 gram gesmolten boter

Oven op 200 graden voorverwarmen. Bloem en bakpoeder zeven. Suiker en eieren tot dik mengsel kloppen, citroenrasp erbij doen. Bloem erdoor roeren. Boter toevoegen. Het beslag 30 minuten in de koelkast laten rusten.
Daarna de vormpjes voor 2/3 vullen met beslag en tien minuten in de oven bakken. Voila!

Andermans Geld

Mario DraghiGeld is de afgelopen weken zomaar het thema. Niet alleen bij mij maar in de hele wereld. Zo besloot Mario Draghi van de ECB deze week om 1140 miljard euro in de Europese economie te pompen door staatsobligaties en bedrijfsleningen op te kopen. Het doel daarvan is dat mensen daardoor makkelijker geld gaan lenen, dus schulden maken, want dat helpt de economie op gang.  Politici en economen doen of dat heel logisch is , maar ik begrijp er weinig van.  In de Volkskrant las ik  in een column van Peter de Waard dat de economie ook prima gestimuleerd kan worden door iedere burger 3000 euro te geven, en dat plan sprak mij veel meer aan. Kunnen we daarmee fijn schulden aflossen en onze eigen economie aanjagen.

Deze week een bijzonder leuk boek gelezen over een bank in crisis: Andermans Geld van Justin Cartwright. Het gaat over een familie die al driehonderd jaar een kleine hyperchique  familiebank bezit. Dankzij investeringen in hedgefondsen staat de bank op de rand van instorten. Zoon Julian Trevelyan-Tubal probeert de bank te  te redden door geld uit ander bronnen in de bank te pompen en die dan snel te verkopen. Dit klinkt saai, maar is het niet omdat het boek bulkt van de interessante personages en grappige scenes.
Zo is de vrouw van Julian betrokken bij het peperdure project: ‘Help gedetineerden de moestuin in.’  De gedetineerden zijn maar matig geïnteresseerd in het omploegen van een stukje grond, en zo staan uiteindelijk de chauffeur en de miljonairsvrouw tot hun knieën in de klei terwijl de gedetineerden een sigaretje roken. Verder fijne types als de te dikke journaliste, een oude toneelspeler, en de secretaresse die verliefd is op haar baas.  Ik heb meteen een ander boek van Cartwright bij de bibliotheek gereserveerd: Het Lied Voordat Het Wordt Gezongen. Ik hoop dat dat minstens zo leuk is want in mijn boekenkast was het ook een beetje crisis.  Ik heb tig boeken liggen om te lezen, maar na een pagina’s of tien dacht ik steeds: het kan me eigenlijk niet schelen hoe dit verhaal afloopt. Een gedachte die Mario Draghi  volgens mij ook had toen hij de geldpers aanzette. (En dat maakt mijn verhaal mooi rond.)

 

De Verleiders

imagesHet is maar zelden dat na toneelvoorstelling mijn wereldbeeld een beetje is veranderd. Dat gebeurde gisteravond bij het stuk Door De Bank Genomen van de Verleiders. De acteurs beloofden een avond waarin ze minstens tien nieuwe feiten over de financiële wereld zouden noemen, en dat is ze gelukt.
Het eerste wat me versteld deed staan, is dat een bank geld creëert. Als je een lening afsluit, leent de bank geld aan je uit.  Dat geld hebben ze zelf ook niet.  Zo wordt er geld geschapen.  Dat is nog eens een ijzersterk businessmodel!
Nog zo’n verbijsterend feit: op alles wat je koopt, rust bijna veertig procent rente. Koop je een brood, dan heeft de bakker de prijs iets omhoog gedaan zodat hij de rente over zijn bedrijfslening kan betalen. Datzelfde geldt voor de boer, de meelfabrikant enzovoort.
En dan nog een: begin vorige eeuw was een aandeel een jaar of vijftien in iemands bezit. In de jaren tachtig werd dat vier jaar, en inmiddels is dat 20 seconden. Dat is een totaal ander verhaal dan ik op school leerde: daar werd me vertelt dat je een aandeel kocht omdat je vertrouwen had in een bedrijf. Zo werd het ook een beetje van jou.

Een briljante Pierre Bokma en Leopold Witte speelden het echtpaar Jan en Els dat een hypotheek voor hun huis wilden. Victor Low was de tussenpersoon die dat leuke echtpaar aan een rampzalige aflossingsvrije beleggingshypotheek hielp en ze een veel te dure levensverzekering  aansmeerde.  Toen ze erachter kwamen hoe ze waren genaaid, riep de bankman: “Maar je was er toch zelf bij! Je hoefde niet te tekenen!”  Even dacht ik: daar heeft hij een punt, maar het is nu eenmaal niet zo dat iedereen economie heeft gestudeerd. Hypotheekgesprekken gaan vooral over maandlasten, daar weten geliefde en ik alles van.  En is het geoorloofd om iemand te naaien alleen omdat diegene dommer is? Daarnaast is het zo dat bankmedewerkers soms zelf niet begrijpen wat ze verkopen. De in stukjes geknipte en doorverkochte subprimehypotheken hadden anders nooit tot de kredietcrisis kunnen leiden.
Banken dreigden toen om te vallen, maar werden ternauwernood gered door de overheid. Met geld dat ze leenden bij banken! Geld dat dus niet bestaat, maar wordt gecreëerd door schuld. En zo heeft iedere Nederlander die nu wordt geboren al een staatsschuld van 25.0000 euro achter zijn naam staan.

De stemming in de zaal was inmiddels behoorlijk bedrukt. Gelukkig hadden de acteurs een oplossing: ze willen dat in de Tweede Kamer serieus wordt gedebatteerd of banken nog wel geld mogen scheppen. Zij vinden dat alleen de overheid daarover mag gaan. Op die manier ontstaan er twee soorten banken: de bank als nutsbedrijf voor ‘gewone’ mensen, en zakenbanken.
Om dit debat op de  agenda van de Tweede Kamer te krijgen, kun je hier je handtekening zetten.
Ik heb het gedaan.

Verdacht

Joseph FinderDe thriller Verdacht gaat over Danny Goodman, een berooide schrijver, wiens dochter op een peperdure privéschool zit. Als Danny het schoolgeld niet meer kan betalen,  schiet de vader van haar beste vriendinnetje te hulp. Laat deze Thomas Galvin nu net de financiële man van een drugskartel zijn. De DEA komt achter die lening en beschuldigt Danny van het witwassen van drugsgeld en daarvoor kan hij een jarenlange gevangenisstraf krijgen. Er is maar een oplossing: Danny moet de DEA helpen met het verzamelen van informatie over Thomas. Nadat Danny een aantal zenuwslopende opdrachten heeft uitgevoerd, gaat hij twijfelen: zijn de goeden wel zo goed en de slechten zo slecht?

Verdacht van Joseph Finder heb ik gelezen alsof ik naar een film keek. In mijn hoofd speelde zich een Hollywood-productie af vol Amerikaanse sterren met perfecte gebitten, die wonen in filmset-huizen, ingericht door hippe binnenhuisarchitecten.
Het is een lekker spannend boek maar toen ik het uit had, dacht ik wel: ik had ook op de verfilming kunnen wachten. Meteen even Joseph Finder gegoogled om te zien welke boeken van hem zijn verfilmd, en dat blijkt er nog geen een te zijn. Lijkt me een gemiste kans voor Hollywood.  Verder las ik op Wikipedia dat Finder ontzettend veel research doet voor zijn boeken, en dat zie je ook aan zijn uitgebreide dankwoorden.
Het dankwoord in Verdacht had mij ook al verbaasd. Het is maar liefst twee pagina’s lang en daarin noemt hij ruim 50 mensen. Hij heeft onder andere DEA-agenten geïnterviewd, anderen gesproken over het witwassen van geld, een binnenhuisarchitect advies gevraagd over hoe een landhuis van een rijke criminele eruitziet en artsen over lichamelijke kwesties. Het resultaat van al die noeste arbeid is deze aalgladde thriller. Waarin alles klopt, dat is zeker.