Kerstkalkoen Tina

IMG_4064 (2)

Kijk mij eens staan glimmen boven Tina, de kerstkalkoen. Het bereiden van deze 8 pond zware vogel was dan ook een flinke bevalling.

Het Rosie Effect

Rosie effectHet Rosie Project was een heerlijk boek: Don Tillman, een hyperintelligente professor die het syndroom van Asperger heeft, wil een vrouw en ontwikkelt daar allerlei wetenschappelijke methodes voor. Na veel grappige en onroerende omwegen sluit hij zijn grote liefde Rosie in zijn armen.
Het Rosie Effect is de opvolger van dit boek.  Don en Rosie zijn naar New York verhuisd en zij raakt zwanger. Dat valt Don niet mee.  Hij heeft zichzelf nooit als vader gezien en weet niets van kinderen. Daar besluit hij wat aan te doen en dat gaat met veel hilarische hobbels gepaard. Zo wordt hij in een speeltuin gearresteerd als hij kinderen aan het observeren is, en gaat hij een onderzoek naar lesbisch moederschap begeleiden om met baby’s in contact te komen. Ondertussen kwijnt Rosie weg, want het komt niet in Don op om mee te gaan naar de echo, of gewoon eens te vragen hoe ze zich voelt en haar rug te masseren. Wanneer ze een punt achter hun relatie wil zetten,  weet Don haar daar op spectaculaire wijze van te weerhouden.

Het Rosie Project is weer een heerlijk grappig boek, en het blijft interessant om in de gedachtewereld van iemand met Asperger te duiken.  Het meest trof mij deze passage: “Ineens werd ik boos. Ik wilde iedereen wel door elkaar schudden die het verschil niet snapte tussen het in bedwang houden van emoties en het niet hebben van emoties, en iedereen die een totaal onlogisch verband legde tussen het niet kunnen interpreteren van andermans emoties en het niet kunnen ervaren van emoties.  Het was belachelijk om te denken dat de piloot die kalm en rustig een noodlanding had gemaakt op de Hudson minder van zijn vrouw hield dan de passagiers in het vliegtuig die in paniek waren geraakt.”
Ineens begreep ik een aantal verwanten die ‘iets in het autistische spectrum’ hebben een stuk beter.

Dode vis

vis“De vissen doen gek,”  zei mijn zoontje.  We drukten onze neuzen tegen het aquarium en observeerden sluierstaarten Blub en Gup. Ze maakten inderdaad een ongelukkige indruk. Nu had ik nog nooit gehoord van depressieve goudvissen, dus er was vast iets anders mis. Ik maakte met mijn telefoon een filmpje van ze en liet dat zien aan de medewerkster van de dierenspeciaalzaak. “Dat is witte stip,” zei ze streng. “Hebben de vissen de laatste tijd veel last van stress?”
Daar moest ik even over nadenken.  Ze hoefden geen deadlines te halen, een kerstkalkoen van vier kilo te braden en iets feestelijks vegetarisch te verzinnen, belasting te betalen, boek te schrijven of een vastgelopen computer weer aan de praat te krijgen. Ook hadden ze geen problemen met de kapotte vaatwasser. “Ik denk dat het wel meevalt,” zei ik. “Ze maken niet zoveel mee.”
“Dan is het oedeem,”  stelde Kim, en ze gaf een medicijn. Iedere dag druppelde ik dat in de bak van Gup en Blub maar hun toestand werd er niet beter op. Hun huid leek zelfs los te laten. Toen ik na drie dagen de luchtpomp weer mocht aansluiten, waren ze niet meer opgewassen tegen de stroom.  Plat op de bodem lagen ze naar adem te snakken. Gisteravond kwam Gup bovendrijven en vanochtend heeft geliefde  Blub uit zijn lijden verlost. En nu kijken we tegen een leeg aquarium aan. Maar liever een lege bak dan een zieke vis, want deprimerend was het, om Blub en Gup te zien wegkwijnen.

Kerstfrutsels maken

FullSizeRender

Diep in mijn hart ben ik dol op handwerkjes omdat ik er zo Zen van word.  Ik kan het alleen niet goed. Zo heb ik een breiproject dat is verworden tot een grote knoop, en een half af borduurdingetje dat er totaal anders uitziet dan op het voorbeeld. Kleuren voor volwassenen lukt me nog wel, en ook het hier bovenstaande rendier is van mijn hand. (Zoek de fouten. )
Gelukkig vind ik lezen over andermans gefröbel bijna net zo leuk. Nu lees ik voor 7,50 per maand 31 digitale tijdschriften van Sanoma Uitgevers, en een van die bladen is de Ariadne Wonen. Een blad over brocante (Franse meubels met een buts of scherf eraf) en vol DIY-ideeën.
In december gaan ze bij Ariadne he-le-maal los.  Alles in huis wordt voorzien van een kerstaccent: van deur tot trap en van wc tot aanrecht. Overal staat wel een kandelaartje, kerstbal, krans of guirlande, en allemaal zelf gemaakt. Pagina’s lang lees je hoe je cadeautjes zo leuk mogelijk kunt verpakken. Bijvoorbeeld door papier te bestikken met de naaimachine. Of een linnen zakje met een hert te borduren. Of een vilten kerstster uit te knippen en die met ijzerdraad op een cadeau te bevestigen voor een gezellig 3D-effect.
Versierde kersttafels hebben mijn bijzondere belangstelling omdat ik in een vlaag van grootheidswaanzin de hele familie voor het kerstdiner heb uitgenodigd. Ook hiervoor heeft Ariadne tal van ideeën. Bijvoorbeeld witte ballonnen beschilderen met gouden stipjes, die vullen met helium, en aan de stoelen bevestigen met naamkaartjes zodat de gasten weten waar ze moeten zitten. Daaronder de tip: ‘Leuk idee:  Geef al je gasten na het kerstdiner een ballon mee naar huis. Je kunt nog een klein labeltje vastmaken met hierop een persoonlijke wens.’
Ik weet zeker dat ik dit niet ga doen.  Eigenlijk weet ik wel zeker dat niemand dit gaat doen.

Hij staat weer

FullSizeRenderHet fijne aan de kerstperiode is dat ieder jaar ongeveer hetzelfde verloopt. De dag na sinterklaas snellen we naar het tuincentrum. Daar is het weer niet helemaal gelukt om de grootte van de kerstboom juist in te schatten.  Dankzij een beetje snoeien is de wc gelukkig weer bereikbaar.  En als ik de camera een beetje scheef houd, lijkt de boom redelijk rechtop te staan.
Laat de kerstman maar komen, we hebben er zin in!