Een nieuwe vloer

tumblr_lbsyveI7HD1qabj53o1_500 (1)

Schimmel, bluswater, kots en hondenpis waren in de houten vloer getrokken en daarom wilde ik een nieuwe. Geliefde zag dit plan totaal niet zitten. Je mocht best zien dat op de vloer was geleefd. Trouwens, tussen de vlekken zag het hout er prima uit.  Besefte ik wel wat voor drama het was om al het meubilair, al mijn boeken, kortom alle meuk van zijn plaats te sjouwen?
Maar ik volhardde (ongeveer drie jaar, want hij is een nogal koppig type) en deze week waren we dan eindelijk bezig met het project vloer.

Manhaftig (heerlijk woord) heb ik deze week tegen geliefde volgehouden dat het best meeviel om de woonkamer en de boekenkast leeg te halen, alles te schilderen, stucwerk te repareren, kinderen te temmen die een beetje adhd werden van de werkzaamheden, een week tussen de dozen met boeken te werken die in mijn kantoor/schuur tot het plafond waren opgestapeld, veel koffie met melk en suiker uit te serveren aan de norse vloerenman, op de slaapkamer te eten, te douchen tussen de kamerplanten, en geliefde, kinderen, honden, kat en mezelf steeds te moeten uitkloppen omdat we zo stoffig waren.
Maar nu ligt de nieuwe vloer en het is prachtig geworden! En wat heerlijk dat het pas over twintig  jaar weer eens moet gebeuren.

Het drama van de herfst

foto (2)

Om optimaal van dit gedicht van Guido Gezelle te genieten, moet je het eigenlijk hardop voorlezen. In mijn hoofd hoor ik het mijn vader, een oud leraar Nederlands, declameren:

HOE ZEERE VALLEN ZE AF

Hoe zeere vallen ze af,
de zieke zomerblâren;
hoe zinken ze, altemaal,
die eer zo groene waren,
te grondewaart!
Hoe deerlijk zijt gij ook
nu, boomen al, bedegen;
hoe schamel, die weleer
des aardrijks, allerwegen,
de schoonste waart!
Daar valt er nog een blad;
het wentelt, onder ’t vallen,
den alderlaatsten keer,
en ’t gaat de duizendtallen
vervoegen thans:
zoo zullen ze, een voor een,
daarin de winden bliezen
vol luider blijdzaamheid,
nu tonge en taal verliezen,
en zwijgen gansch.

Hoe zeere vallen ze af,
onhoorbaar in de lochten,
en schier onzichtbaar, in
de natte nevelvochten
der droeve maand,
die, ’t ijzervaste speur,
ontembaar ingetreden,
die al de onvruchtbaarheid,
die al de onvriendlijkheden
des Winters baant!

Daar valt er nog een blad,
daar nog een, uit de bogen
der hooge boomenhalle,
en ‘t dwerscht den onbewogen
octobermist:
’t en roert geen wind, geen een,
maar ‘t leken, ‘t leken tranen,
die men gevallen zou
uit weenende oogen wanen:
één kerkhof is ‘t!

Gij, blâren, rust in vreê,
’t zal geen een verloren,
geen een te kwiste gaan
voor altijd: hergeboren,
die dood nu zijt,
zal elk van u, dat viel,
de zonne weêr ontwekken,
zal met uw’ groenen dracht
de groene boomen dekken,
te zomertijd.

o Zomer!… Ik zal eens
ook Adams zonde boeten,
gevallen en verdord
in ’s winters grafsteê, moeten;
maar, ’s levens geest,
dien gij gesteken hebt
in mijn gestorven longen,
dien zult gij mij voor goed
niet laten afgedwongen,
die ’t graf ontreest!

Guido Gezelle
(14/10/1894)

 

Voor Jou van Jojo Moyes

Jojo Moyes

Als abonnee van Elly’s Choice kan ik iedere maand voor 2,99 tien e-books downloaden en gisteren begon ik aan Voor Jou van Jojo Moyes. Een internationale bestseller waarvan miljoenen exemplaren zijn verkocht, maar ik had nog nooit van het boek of van deze schrijfster gehoord.  Wat een heerlijke ontdekking was dit! Ik zat vannacht tot drie uur rechtop in bed omdat ik het niet kon wegleggen, en zojuist heb ik de laatste bladzijdes gelezen terwijl de tranen over mijn wangen biggelden. (“Wat is er met je , mama?” “Ik lees gewoon een heel mooi boe-oek.”)

Het verhaal gaat over  Lou, een doodgewoon  meisje dat als gezelschapsdame gaat werken voor Will die door een ongeluk een hoge dwarslaesie heeft opgelopen. Hij kan bijna niets meer bewegen, heeft continu pijn en is diep ongelukkig. Hoe sarcastisch en vervelend hij ook tegen Lou doet, toch raakt ze op Will gesteld. Als Lou erachter komt dat ze is aangenomen om hem voor zelfmoord te behoeden, bedenkt ze een plan: ze gaat er alles aan doen om hem te laten zien dat het leven ondanks zijn handicap nog steeds  de moeite waard is. Ze verzint allerlei uitjes en ze gaan zelfs op vakantie. Als ze dan ook nog verliefd op elkaar worden, moet Will zijn levenslust toch wel terugkrijgen?
Het boek staat vol grappige zinnetjes waar ik soms hardop om moest lachen, maar ik vond het vooral diep ontroerend.  Het is in de eerste plaats een prachtig liefdesverhaal.  Lezen dus!

(En als je besluit om ook abonnee te worden van Elly’s Choice: mijn boek De Au Pair is deze maand  één van de tien boeken die je kunt downloaden. )

Het Liefdesleven van Nathaniel P.

Het liefdesleven van Nathaniel P.

‘Schrijfster Adelle Waldman weet wat single mannen bezielt‘ kopte de krant boven een leuk interview met Waldman naar aanleiding van Het Liefdesleven van Nathaniel P. .  Ik wil ook wel weten wat single mannen bezielt,  en zeker omdat Waldman over daten in New York zou schrijven als Jane Austen over uithuwelijken in de negentiende eeuw.  Met de bibliotheek-app (wat een top app!) had ik het boek in een halve minuut gereserveerd en een week later kon ik het ophalen.

Het verhaal gaat over de Newyorkse schrijver Nathaniel (Nate) en zijn vriendinnen.  Eerst heeft hij een relatie met de bloedmooie Elise die dankzij haar vader bij een hoogstand links intellectueel tijdschrift werkt.  Nate is smoorverliefd op zijn prachtige vriendin die hem toegang verschaft tot het milieu waar hij zo graag bij wil horen. Hij knapt af als hij erachter komt dat ze hem heeft uitgekozen omdat hij een ‘arme schrijver’ is waardoor zij een stuk interessanter overkomt. Elise is namelijk niet zo intellectueel. Zo de wind waait, waait haar mening, ze is dol op makkelijk leesbare boeken en op mooie kleding. Nadat Nate hun relatie op een pijnlijke manier heeft verbroken, legt hij het aan met een kennis van Elise: de schrijfster Hannah.  Ze zijn een paar maanden smoorverliefd, tot hij zich gaat vervelen. Hij weet zelf ook niet wat het is, maar ineens wil hij niet zoveel tijd meer met haar doorbrengen en valt hem op dat ze een dikke kont heeft. Hannah pikt zijn subtiele vernederingen niet en maakt het uit. En dan valt Nate voor de maffe Greer.
Meer gebeurt er eigenlijk niet in dit boek. In de gemiddelde Bouquet-reeks komen meer plotwendingen voor dan in dit weliswaar heel mooi geschreven maar toch wat saaie rechttoe rechtaan verhaal. Ik bleef hopen op een verklaring voor Nate’s gedrag, maar ook die kwam niet. Waarschijnlijk bestaat er ook geen verklaring. Iedereen heeft wel eens zo’n ervaring: je was verliefd, maar na een paar maanden snap je niet wat je in hem zag. Ik heb zelf ook een paar exen waarvan ik denk: dat ik ooit wat met hem heb gehad. Een voorbeeld: één gaf me voor Valentijnsdag een gereedschapsset.
Ik had het idee dat de schrijfster zich erg identificeerde met Hannah en ze haarfijn wilde uitzoeken waar de relatie met haar Nate was misgegaan. Wat is de voorspelbare uitkomst: ‘He’s just not that into you.’
Verder viel me tegen dat de personages zo gruwelijk veel ouwehoeren over intellectuele ver-van-hun-bed-onderwerpen.  En ze doen he-le-maal niks. ‘Scherp en hilarisch’ noemde Voque dit boek, maar ik haalde het er niet uit. Jammer.

Succesvolle Pruimencake

 

foto 2

Er zijn maar weinig dingen in het leven die instant succesvol zijn, en daarom besloot ik mij niet te laten ontmoedigen door een puddingachtige pruimencake. Gewoon nog een keer proberen. Daarnaast stond op de achterkant van het kookboek ‘Elk recept is drie keer getest en kan dus niet mislukken’, waardoor ik me een dombo voelde.
Gelukkig ging het dit keer goed. Het werd een cake-plus: heel fris, nat maar toch gaar en luchtig. Kortom: een aanrader.

Je hebt nodig:

2 eieren en 1 dooier
140 gram zachte roomboter
140 gram kristalsuiker
140 gram zelfrijzend bakmeel
rasp en sap van halve sinaasappel
200 gram pruimen, ontpit en in stukjes gehakt
1 eetlepel citroensap

Oven voorverwarmen op 160 C. Cakeblik invetten en met bakpapier bekleden. Eieren opkloppen met beetje zout.
In andere kom boter en suiker kloppen. Eiermengsel er beetje bij beetje bij doen. Meel, sinaasappelrasp en het sap erbij doen.  Pruimen erdoorheen roeren. 50 minuten in de oven zetten.

In het oorspronkelijke recept gebeurde er daarna nog iets met decoratiesuikerklonten maar dat vond ik gedoe.

Dit weekend stort ik me opnieuw op de perentaart die in versie 1 een bodem had van natte pannenkoeken. Zoals ze in mijn lievelingsprogramma Heel Holland Bakt zeggen: ‘Je moet koken met lef,’ en dat betekent de temperatuur in het begin wat hoger zetten.  En dan zie ik meteen de lieve Karin met de huilogen voor me, die de ene na de ander niet gare creatie uit haar oven toverde. Wat een leed.

Overigens heb ik op veler verzoek  (gezinsleden) taartenmaand verlengt. De weegschaal is de enige die zich niet laat overtuigen.