Het Blije Plaatje

foto (11) Het enige wat er mis is met dit Blije Plaatje is dat ik het boek al heb gelezen. Wat een heerlijk boek heeft Els Kerkhoven weer geschreven. Haar eerste boek Gifdochters vond ik ook al zo’n aanrader. Weekend Terschelling gaat over twee zussen en hun beste vriendin die samen een weekend op het waddeneiland doorbrengen. De zussen kennen het eiland nog van vroeger, en het belooft dan ook een trip down memory lane te worden. Maar op de eerste avond verdwijnt hun vriendin als ze even geld gaat pinnen en de enige getuige is een bejaarde vrouw die aan het dementeren is. Daarop volgt een spannende zoektocht waarbij ik telkens weer flink op het verkeerde been werd gezet. Tegelijk was het boek een feest van herkenning, omdat ik als kind ook een aantal keer op vakantie naar Terschelling ben geweest. Dit boek bracht die magische tijden terug. Zo jammer dat ik het uit heb!

Seks kijken met je dochter

3359_SMOORVERLIEFD_POSTER_DEF_SUSAN_VISSER.inddEindelijk heeft mijn dochter de leeftijd (11) dat we films en series kunnen zien die we allebei leuk vinden. We lagen in het grote bed met de I-pad op schoot en besloten naar Smoorverliefd te kijken. Daarin speelt Susan Visser een actrice die met haar dochter, pleegdochter en zus in een groot huis in Den Haag woont en het verhaal draait om hun liefdesperikelen. Vast een soort Love Actually, dacht ik. Ik snoot weer mijn neus (het is één van de mooiste weken van het jaar en ik ben snipverkouden) en we gingen er eens goed voor liggen.

Het was een Nederlandse film, dus het begon uiteraard met een komisch bedoelde seksscène: Pierre Bokma probeert Susan Visser onder de dekens oraal te verwennen waarna ze hem het bed uittrapt. Tersluiks keek ik naar mijn dochter, maar ze gaf geen krimp. Het wordt vast nog leuk, hoopte ik. Na een half uur was iedereen zo’n beetje met iedereen vreemdgegaan, hadden we een soort pijpscène gezien en was Anna Drijver als een Duracell-konijn losgegaan boven op haar minnaar. Daarna beschreef ze een orgasme alsof ze Mart Smeets was die lyrisch raakt over een bergetappe.

Het gekke was dat ik me kapot geneerde voor mijn dochter. Natuurlijk heb ik haar voorgelicht, maar deze platvloersheid had ik niet in dat verhaal meegenomen. En ik wist ook niet goed wat ik erover moest zeggen. “Zo gaat het niet in het echte leven?” Duh!
Andere film dan maar: The Heart Break Kid met Ben Stiller. Deze film was wel grappig, maar minstens zo grof. In bed roept de actrice onder andere tegen Ben: “Je moet me heien!” Op een gegeven moment kwam er zelfs een scene voorbij waarin een ezel met erectie en een meisje voor kwam. “Dierenmishandeling,” merkte mijn dochter op die er hopelijk niets van begreep.

En toen realiseerde ik me twee dingen. Ten eerste dat ik zo afgestompt ben dat dit soort dingen langs me heen gaan, tot ik ernaar kijk met mijn dochter. En ten tweede: dat we het voorlopig bij Disney gaan houden. Of bij Doris Day.

Het Blije Plaatje

foto (10)

Vanochtend ontdekte ik dat ik geen eieren had voor wentelteefjes. In een joggingbroek en t-shirt – lees campingoutfit – liep ik naar het buurtsupermarktje. De zon scheen, de krant was vers, en ik wist dat ik zo op een tuinstoel het allerlekkerste wentelteefje ooit zou eten. Ineens besefte ik: voor vakantie hoef ik nergens heen!

Recept: de allerbeste wentelteefjes

2 eieren
4 dl melk
3 zakjes vanillesuiker
veel kaneel
oude boterhammen
boter

Boter in pan, boterhammen vijf seconden per kant eimengsel laten opzuigen, en dan op laag vuur idioot langzaam bakken.
Suiker eroverheen, extra kaneel, smullen.

 

 

 

 

 

 

Waarom een jankfilm zo lekker is

2e0b83f8acc86b9223709e5fb0d05a4eDe film The Fault In Our Stars gaat donderdag in première en volgens degenen die ‘m al gezien hebben, is het de ultieme jankfilm. En dan gaat het niet om een traantje wegpinken, maar het hele publiek zit keihard te brullen. De film draait om Hazel en Gus, die elkaar ontmoeten in een kankerpraatgroep. De een is behandeld voor botkanker, de ander heeft longkanker, en het draait om de vraag wie het eerst het loodje legt. Met de dood op de hielen slenteren ze door Amsterdam, en het Bankje aan een gracht waarop ze hun elkaar hun Eerste Kus geven, is inmiddels een bezienswaardigheid. (Ook al is het een ander bankje. De gemeente had het bankje verwijderd, maar er was zoveel vraag naar dat ze een ander terug plaatste.)

Het publiek komt graag kijken naar films waarin iemand op sterven ligt. Denk aan Love Story, Komt Een Vrouw Bij de Dokter, Turks Fruit en De Kleine Blonde Dood. Blogs of Facebook-groepen waarin het eigen sterfbed wordt beschreven, zijn ook ongekend populair. Alle grote damesbladen hadden op een gegeven moment hun eigen doodzieke. En dan was er nog dat BNN-programma: Over Mijn Lijk waarin een aantal jongeren werd gevolgd gedurende hun laatste weken. “Heel integer gedaan,” zei iedereen tegen elkaar. “Prachtig om te zien hoe ze in alle rust afscheid nemen van het leven.”

Ik word er wat ongemakkelijk van. Stel dat ik met een vriendin naar The Fault In Our Stars ga. Na de voorstelling veeg ik de tranen weg en zeg verwonderd dat het lang geleden is dat ik zo heb zitten huilen. Zij antwoordt dat dat voor haar ook geldt, en vervolgens gaan we het café in. Al snel hebben we het over heel andere dingen, maar er zindert een vreemd soort blijheid in ons hart: wat heerlijk dat al die ellende ons niet is overkomen. Hadden we bij het sterfbed gestaan van iemand die we echt kenden, dan zouden we dat gevoel beschaamd wegstoppen, maar nu genieten we ervan. En dat is geloof ik de reden dat ik die film niet hoef te zien.