Waarom zwemles zo vreselijk is

illustratie: Dawn Phillips
illustratie: Dawn Phillips

Een paar jaar geleden keek ik met vochtige ogen toe hoe mijn dochter haar A-diploma haalde. Naast ontroerd was ik ook angstig, want kon ze wel echt zwemmen? Als een reiger zat ik aan de rand om haar in een noodgeval uit het water te trekken. Zodra ze haar papiertje in ontvangst had genomen, was het groot feest: met opa’s en oma’s, pizza en cadeautjes. En de stille hoop dat mijn zoon ook snel zou afzwemmen waardoor ik nooit nooit nooit meer naar zwemles hoefde.

Zwemles is een van de ergste verplichtingen voor ouders. In een smoorhete en te kleine ruimte zit je dij aan dij met andere ouders toe te kijken hoe je kind net niet verzuipt. Dat benauwde contact zien veel ouders als een aanleiding tot conversatie, zelfs als je een heel dik boek bij je hebt. De lessen zijn ook standaard op een getikt tijdstip: bijvoorbeeld zondagmorgen om half negen, of tussen half zes en half zeven ’s avonds wanneer normale mensen met een borrel in hun hand in een pan staan te roeren.

Toen ze allebei een A-diploma hadden, kregen mijn kinderen de smaak te pakken. Tot mijn schrik wilden ze door! Inmiddels hebben ze allebei hun A, B en C-diploma en straks gaat mijn dochter afzwemmen voor Zwemvaardigheid 1. Opa’s en oma’s nodigen we allang niet meer uit, ik serveer geen pizza en cadeaus krijgt ze ook niet. Maar ik heb wel een bosje rozen voor haar klaarstaan. Een bonusaanbieding van Albert Heijn.

Wonen in het Wit

Tientallen interieurblogs bekeek ik voor een artikel in de Margriet More. Wil je een beetje modieus wonen dan heb je een ziekenhuiswit interieur met zorgvuldig uitgekozen accenten: of tere pastellen, of accessoires die aan zware industrie doen denken. Scandinavisch heet dat.

f1a9fe26058fc646b316183026120473

Bij dit soort plaatjes droom ik weg. Ik stel me voor dat ik zelf zo’n etherisch type ben dat op blote voeten door haar huis zweeft, en wit glaswerk heeft waar ze uitsluitend bronwater uit drinkt. Het is een onbereikbaar ideaal, omdat we wonen met twee kinderen, twee honden, en een poes. Daarnaast zijn geliefde en ik niet erg goed in opruimen en schoonmaken. (Waarom hebben we een paars Perzisch tapijt? Omdat je erop kunt kotsen zonder dat het opvalt.)

Voor het Margriet More-artikel interviewde ik Nathalie Paak, die een blog over wonen en reizen heeft: Worldlytreasury. (Klik op het woord en neem vooral een kijkje). Zij vertelde me dat dankzij het internet interieurtrends inmiddels global zijn. Of je nu een woonwinkel of restaurant in Washington, Berlijn of Singapore bezoekt, je vindt overal krijtwandjes met grappige tekeningen, robuuste tafels met grote industriële lampen erboven, of andere variaties op het Scandinavische thema.
Daar werd ik een beetje treurig van. Ik vind het al jammer dat je in iedere Nederlandse stad een Blokker, een Hema en een ZIJ tegenkomt, maar dat ik in Los Angeles ook weer op een Eames-stoel lunch, is toch een soort armoede. Waarom zou ik ernaartoe gaan?
“Iedere stad heeft natuurlijk wel zijn eigen vibe,” probeerde Nathalie nog.
Eén voordeel: ik ging ineens met heel andere ogen naar ons eigen interieur kijken. Het is geen rommeltje, maar het heeft persoonlijkheid. En daar is niets mis mee.

Het Blije Plaatje

foto 5Nu ben ik niet zo’n fan van BBC: vlees is rauw of zwart, de groente bestaat vaak een eenzame tomaat met wat onbestemde slablaadjes, waardoor ik vooral stokbrood met sausjes eet. Maar bij strandtent Tijn Akersloot in Zandvoort gaat het niet om het vlees (prima saté trouwens), maar om de waanzinnige salades. Ik had bijvoorbeeld nog nooit een bietjes-munt-salade gegeten, en die was zo heerlijk: ik ga zo googelen voor een recept. Dat ik daar at met twee vriendinnen die ik al een poosje niet had gesproken, terwijl de zon als een vuurbal in zee zakte en de lucht ansichtkaartachtig oplichtte, maakt Het Blije Plaatje compleet.