Laatste keer: In het park

foto 2

Misschien was het ook wel het allersaaiste fotoproject ooit om iedere vrijdagochtend op hetzelfde tijdstip en op dezelfde plaats in het park een foto te maken. Ik was geïnspireerd door de film Smoke, waarin Harvey Keitel iedere dag op hetzelfde tijdstip een foto maakt van wat zich vlak voor zijn winkel afspeelt. In Smoke werden al die foto’s achter elkaar vertoond en dat leverde een fascinerend tijdsbeeld op.

Wil ik dat ook bereiken, dan moet ik nog jaren doorgaan met deze serie, en daarvoor vind ik ‘m toch wat te saai. Het weer werkte ook niet mee. Ik had deze winter gehoopt op sneeuw, ijzel en storm, maar het regende, of het regende niet. En ik voorzie dat er ook een zomer aankomt waarin het regent, of niet. Daarnaast komen er in het park lang niet zulke fascinerende mensen voorbij als voor Harvey’s winkeltje in New York. Ik zag vaak dezelfde hondenvrienden. Schatten hoor, maar steeds gekleed in dezelfde jas en met dezelfde hond. Ach, het is gewoon tijd om met dit project te stoppen.

Maar ik heb een nieuwe project! Het Blije Plaatje gaat ie heten. Vanaf volgende week post ik iedere vrijdag een foto van iets waar ik die week blij van werd met een kort tekstje. Mijn mini-fashionista bracht me op het idee omdat ze voor Instagram meedoet aan een 100 Happy Days Challenge: iedere dag post ze een foto van iets waar ze die dag blij van werd. Dat ga ik dus ook doen, maar dan eens in de week, want mijn geliefde en kinderen willen niet op mijn blog, en ik denk dat ik anders wel heel vaak een foto plaats van één van de honden. Nou vooruit, nu eentje, omdat ik zo vrolijk van Ruby word.

Voorjaar 2014 Onne Ardennen 140
Ruby is happy

 

Landgoed Longbourn

downton_abbey3 (1)Lekker gemaakt door de slogan ‘Voor de liefhebbers van Downton Abbey’ kocht ik het boek Landgoed Longbourn geschreven door Jo Baker. Ik ben een fan van deze Britse serie en dat in dit boek vooral het personeel aan het woord zou zijn, leek me geen probleem. Ik kan geen genoeg krijgen van de intriges rond John, Anna, Thomas, Daisy en de ander Downton Abbey-personeelsleden.

Tot mijn verbazing speelt dit boek zich niet af in het Downton Abbey-tijdperk, dus rond de Eerste Wereldoorlog, maar ruim een eeuw eerder. In het eerste hoofdstuk wast hoofdpersoon Sarah dan ook menstruatiedoeken uit, leegt ze po’s en voert ze varkens. Dat was even slikken. Wat voor boek had ik eigenlijk gekocht? Ik bladerde naar de Opmerking van de Auteur en ontdekte dat Jo Baker zich heeft laten inspireren door Pride & Prejudice. Dit verhaal vertelt ze opnieuw vanuit de personeelsleden. Nu heb ik dat boek ooit gelezen, en de film ook gezien, maar hoe het precies ging wist ik niet meer. Maakt niet uit, hield ik mezelf voor, het gaat erom of dit boek boeit.

9200000022091572 (1)En dat deed het wel. Het boek gaat over de liefde tussen de bediendes James en Sarah, en verder speelt er nog een intrige rond de huishoudster en de heer des huizes. Maar je moet er wel tegen kunnen dat het boek bol staat met beschrijvingen van slechte tanden, er voortdurend kleding met de hand wordt gewassen, het veelvuldig regent (waardoor er nog meer gewassen wordt), wonden etteren, er ziektes heersen en iedereen stinkt. Ik had het idee dat Jo Baker vooral wilde vertellen hoe oneerlijk de klassenmaatschappij was. Het personeel van Landgoed Longbourn mag dan een warme band met elkaar hebben, ze zijn straatarm en hebben geen enkel toekomstperspectief; ze worden min of meer als lijfeigenen beschouwt en zijn over het algemeen doodongelukkig. Ik heb het boek uitgelezen, maar geen enkel zalig wegdroommoment beleeft zoals ik bij Downtown Abbey heb. En dat vond ik erg jammer.

Het juichpak

Nadat mijn dochter en ik de drie minuten durende reclame hadden gezien waarin Roy Donders en René Froger het juichpak aanprijzen, keken we elkaar aan en zeiden tegelijkertijd: “Ik wil zo’n pak.” Onmiddellijk googelde ik wat we daarvoor moesten doen: per tientje aan Jumbo-boodschappen krijg je een zegel, en vijf zegels geeft recht op één juichpak. Het is even omrijden voor de boodschappen, maar na een week of twee zouden wij in juichpak voetbal kijken.

safe_image (1)

Zondagmiddag fietsten we samen naar de Jumbo omdat de eieren op waren, en aangezien een bezoekje aan een supermarkt altijd leidt tot onvoorziene aankopen, zaten er zeker zegels aan te komen.
“Wanneer begint het EK eigenlijk? ” vroeg mijn dochter.
“Ik dacht dat het een WK was?” antwoordde ik. “En we maken hoe dan ook geen schijn van kans. Volgens mij zitten we in een poule met heel goede landen.”
Ze keek me aan. “Vorige keer zijn we anders tweede geworden. Weet je nog? Toen stonden we in de finale tegen Spanje?”
Ik had er geen idee meer van. Vaag daagde er iets van de overtredingen van Van Bommel, en toen dwaalden mijn gedacht af naar Limburg waar een lieve vriendin woont.

Inmiddels waren we in de Jumbo waar overal borden hingen met teksten als ‘We gaan ze op hun donders geven’. Verder hingen er veel foto’s van Roy die op een vreemde manier waren gephotoshopt. Zijn hoofd lijkt enorm waardoor hij doet denken aan Tyrion Lannister in Games of Thrones. En kijk eens hoe zijn handje precies voor zijn cruciale delen ballet… Ik maakte mijn dochter er niet op attent, maar legde de eieren in de kar en zoveel andere boodschappen dat we zeker goed waren zijn voor twee zegels.

En daar stond ie dan, bij de uitgang: een kartonnen Roy Donders (met weer zo’n groot hoofd) in een echt juichpak. Mijn dochter, een mini-fashionista, bevoelde de stof en zei teleurgesteld: “En het is ook geen onesie.” Ik bedacht dat het een erg lelijk trainingspak was in een knalkleur oranje die niemand flatteert. Het woord juichpak was eigenlijk veel leuker dan het product.

Teleurgesteld gingen we naar huis. Daar ontdekten we dat de caissière geen zegels had gegeven of dat we die onderweg waren verloren. Ik beschouw dat maar als een teken: voor ons geen juichpak.

donders

Recensie: Kortsluiting

Opmaak 1Terwijl ik dit boek las, raakten mijn wenkbrauwen af en toe de haargrens. Zelden kwam ik in een boek een personage tegen dat zo zelfingenomen is. Een fragment: “Terwijl ze wegloopt, bekijk ik haar nog eens goed. Wat is ze toch ongelooflijk sexy en wat ga ik vanavond van haar genieten. Ik voel me fantastisch! Het enige wat aan dit machomoment nog ontbreekt is dat ik even mijn hoofd naar mijn oksel draai om een heerlijke haal eigen zweetgeur naar binnen te halen. Hoewah!” En dat moet ik niet doen, maar dan kijk ik op de achterflap naar de foto van Van Inkel en denk ik: dit meent Van Inkel toch niet? Die verwarring ontstaat doordat het personage Vrank zo naar Van Inkels leven is gekneed. In interviews vertelde Van Inkel dat zijn huwelijk bijna kapot ging door zijn cokeverslaving en belangstelling voor andere dames. Hoofdpersoon in Kortsluiting is ook een middelbare dj met vrouw en kinderen, een habit en een minnares.

Deborah, de minnares van Vrank, was ook een type waarover ik me bleef verbazen. Zouden er echt vrouwen bestaan die oudere dj’s verleiden met teksten als: ‘Ik weet dat je niet beschikbaar bent, Vrank. Ik wil gewoon een leuke avond en verder no strings attached”. En die als Vrank aarzelt, voorstelt om hem even in de auto te pijpen? Deborah stuurt hem daarna voortdurend geile appjes, slaapt op zwart zijden lakens, vindt een trio tof, heeft een tweedegraads geile oogopslag en draagt liever geen onderbroek. Eigenlijk is ze maar in twee dingen geïnteresseerd: seks en coke. De ideale vrouw, volgens Vrank. Een natte Playboy-droom, denk ik.

De moordzaak in dit boek vond ik ook, tja, wat vreemd. Vrank en zijn vriendje Walter proberen een oude zaak op te lossen en spreken daarvoor vooral de leden van een voormalige voetbalteam van een psychiatrische instelling. Niemand van de potentiële verdachten zegt: waarom zou ik met jullie daarover praten? Voor mijn gevoel hing de moord er maar een beetje bij, omdat het eerder draaide om Vrank, zijn cokeverslaving en zijn afbrokkelende huwelijk.

vasn inkleEn dat was amusant leesvoer genoeg. Het boek is met veel vaart geschreven, ik vond het boeiend om te lezen over het dj-vak, en ik moest regelmatig lachen om de snelle en soms foute grappen (“In de auto heb ik net nog even een minitrapje gemaakt naar Peter Snuivesandland en die oogopslag van Deborah werkt nu als spiritus op de barbecue.”) Daardoor vind ik Kortsluiting zeker een aanrader.