Op de foto voor de cover

Eind april komt De Au Pair uit, maar ik ben maanden geleden al door Bonnita Postma op de foto gezet voor de achterflap. Belangrijk, want een leuk koppie trekt misschien net die ene koper over de streep. Bonnita’ s werk kende ik omdat we hadden samengewerkt voor het inmiddels ter ziele gegane maandblad Groter Groeien. Ik interviewde daarvoor vrouwen over hun gezin, huis en tuin, zij zette ze op de foto. Dat deden we onafhankelijk van elkaar, waardoor ik haar nog nooit had ontmoet, maar wel wist dat ze fantastische foto’s maakte. Muizige types legde zij vast als zelfbewuste vrouwen, rommelige woonkamers fotografeerde zij alsof er een interieurstyliste huisde. Van mijn hoofd wist ze gelukkig ook iets moois te maken, mede dankzij de visagiste.

En dit is het resultaat. Zag ik er iedere dag maar zo uit.

 Maartje

Zitten bij Wouter Hamel

Wouter-Hamel-goed

Het vreemde van een theaterconcert is dat je zit. Dat heeft iets ongemakkelijks. Op het podium staan mannen zich in het zweet te werken en jij zit en kijkt. Met je hoofd kun je een beetje meedeinen om de muzikanten te laten merken dat je de muziek als swingend ervaart, maar met meer enthousiasme doe je de buren geen plezier. Het is behoorlijk irritant als je zit te trillen omdat vier plaatsen verderop iemand op zijn stoeltje heen en weer hupst.

Op een gegeven moment verzocht Wouter of we wilden dansen. Het was immers zaterdagavond! Twee meiden vooraan stonden op, en op de achterste rij kwam iemand in beweging, maar dat was het wel. Ik bleef ook zitten. Dansen is niet mijn tweede natuur en ik voelde er niet voor om dat en plein public te showen. Lekker zat ik niet. Ik dacht: dadelijk denken Hamel en band dat het een mislukt concert is, omdat wij allen op het pluche blijven plakken. Aan de andere kant: is het niet gek dat je overweegt te dansen, in je handen te klappen of mee te zingen alleen om de artiest niet teleur te stellen?

Na het concert deelden Wouter en co in de hal handtekeningen uit. Toen viel het muntje waarom er niemand wilde dansen. De gemiddelde leeftijd van de concertgangers in theater De Beun in Heiloo was zestig. Maar ze vonden het een superconcert, want ze stonden in de rij voor een handtekening en een cd’tje.

Daardoor besefte ik wat een bijzondere artiest Wouter Hamel eigenlijk is. In Japan is hij het idool van Japanse tienermeisjes. Ik ben wel eens bij één van zijn concerten in de Kleine Komedie geweest, en toen zat de zaal vol jazz-liefhebbende hipsters, en in De Beun in Heiloo genoten bijna-bejaarden van hem. In april komt zijn nieuwe cd Pompadour uit waar hij gisteravond veel liedjes van liet horen, en ik kan niet wachten om ‘m aan te schaffen.

foto 3

 

Voor hypochonders

484ugljo4Als ik de honden uitlaat, loop ik iedere dag langs deze raadselachtige abri. Op de foto zie je een verantwoord multiculti-gezin op de bank zitten: papa, mama en een hangerig kind. Mama heeft een laptop op schoot waaruit een tekstballon komt en een arm die de temperatuur van het kind opneemt.

Het meest fascinerende aan de foto is de rol van de vader. Die kijkt uitermate verveeld. ‘Allemaal drukte om niks,’ zie je hem denken. ‘Er is niets ernstigs met dat kind aan de hand en Studio Sport begint zo.’ Kortom: hij vindt zijn vrouw een neurotische zeur.

Voor die vrouwen is Constamed volgens mij opgericht. Ik ben eens gaan googelen en ontdekte dat je op de Constamed-site online een vraag over je gezondheid kunt stellen aan een erkend huisarts. Kom je er met tekst niet uit, dan kun je een foto meesturen van je keelontsteking, eczeem of hartklacht.

Volgens Constamed zijn de huisartsen positief. Op de site lees ik: ‘Zij zien het als een aanvulling op de bestaande huisartsenzorg en een extra service voor patiënten. Huisartsen geven aan dat een deel van de mensen in de wachtkamer daar niet noodzakelijk hoeft te zitten.’

De online huisarts mag geen zalfjes, poeders en pillen voorschrijven. Ik krijg daardoor de indruk dat er maar twee antwoorden mogelijk zijn op iedere vraag die je op Constamed stelt. Of je krijgt te horen: ‘Niets aan de hand, mevrouwtje. U maakt zich zorgen om niks.’ Of: ‘Komt u toch maar even langs op het spreekuur.’

Ik ben benieuwd of er dankzij Constamed minder hypochonders in de wachtkamer komen te zitten.