Slaap van Lars Kepler

9200000010081380

Twee vriendinnen vertelden dat Slaap van Lars Kepler een doodeng boek is. De één moest het af en toe even wegleggen omdat ze het te griezelig vond, de ander kon er niet van slapen. Beter kan een thriller niet worden aangeprezen. En ja, ook ik huiverde me het boek door, maar ik stoorde me af en toe wel aan de blokkerige zinnen. En waarom moet de plot uitgelegd in de epiloog? Dat kan toch ook in het verhaal opgenomen? Een beetje gezeur is het wel, want ik heb urenlang leesplezier gehad.

Wat me fascineert aan Lars Kepler is dat het het pseudoniem is van het echtpaar Alexandra Coelho en Alexander Ahndoril. Ik probeer me voor te stellen hoe ze samen zo’n boek schrijven. Ik denk dat hun bureautjes tegenover elkaar staan en ze elkaar goede ideeën toeroepen voor het plot. Klinkt leuk. Maar dan het echte schrijven. Ik heb ooit eens met een man samen geschreven aan een personeelsblaadje en met hem raakte ik al in discussie over het zetten van een komma. Afgezien daarvan: als ik fictie schrijf weet ik wel ongeveer waar het naartoe gaat, maar al doende kan ik zomaar een veel mooiere afslag nemen. Lastig als je zo’n zijpad eerst met je echtgenoot moet overleggen. lars-kepplerEn wat als je vent met zo’n gruwelijke fantasie op de proppen komt dat je hem met heel andere ogen gaat bekijken? Of als je zijn ideeën of schrijfsels een beetje flut vindt? Hij jouw werk niet kan waarderen? En ondertussen moet de was opgehangen, de broodtrommels gevuld, overlegd worden over een cadeau voor (schoon) moeder, en de kat naar de dierenarts. Bijzondere mensen, dat schrijversechtpaar Ahndoril.

Laten we iets leuks gaan doen

701e314a7dc7c2059588fdcbbe8d7f77

“Laten we iets leuks gaan doen,” stelde ik op een regenachtige zondag voor. Maar wat ik leuk vind, vindt het gezin vaak niet leuk en vice versa. Ik wilde absoluut niet naar een zwembad, dochter baalde van een museum en geliefde weigerde een boswandeling te maken. Alleen zoon had overal zin in. Dus gingen we naar het Muiderslot want dat haalde de meeste stemmen. In de auto perste dochter er een traan uit, want ze was véél liever met een vriendin gaan spelen. Met overslaande stem hield ik de moed erin. ‘Uniek kasteel.’ ‘Er hebben echte ridders gewoond.’ ‘Iemand een Fruittella?’ Vanuit mijn ooghoeken hield ik haar in de gaten maar ze bliefde zelfs geen snoepje. Ik begreep haar wel. Ik zag mezelf nog zitten op de plakkende skai achterbank omdat mijn ouders dachten dat een tripje langs romaanse en gotische kerkjes een ideaal gezinsuitstapje was op een smoorhete dag in Zuid-Frankrijk. Op hetzelfde moment poedelden campingvriendinnen in het zwembad.

Hoe dichter we het Muiderslot naderden, hoe harder het begon te regenen. We rekenden een fiks bedrag af en liepen op de stenen klomp af. In het kasteel begonnen we met de torenroute. Overal stonden bordjes met waarschuwingen dat we vooral voorzichtig met het kasteel moesten zijn. Wat we konden slopen was niet duidelijk, want het Muiderslot is hufterproof ingericht. Na heel veel krappe wenteltrappen kwamen we terecht in kale kamers die uitzicht boden op het grauwe IJmeer. Hier en daar zagen we een harnas of een spel waar andere kinderen ongelooflijk lang mee bezig waren. De ridderroute leidde na nog meer krappe wenteltrappen en kale kamers naar de museumwinkel en het restaurant. Het regende te hard voor de kasteeltuin en de valkenier hield een winterslaap.

foto 2

In café Ome Ko bestelden we daarom maar bitterballen en ik sloeg twee port achterover. Daar knapte ik zo van op dat toen op de terugweg eindelijk een sprankje zonlicht te zien was, ik opmerkte: ‘Wat boffen we toch.’

Ik ga steeds meer op mijn moeder lijken.

Norwegian Wood van Murakami

foto

De  Kleurloze Tsukuru Tazaki En Zijn Pelgrimsjaren, het nieuwe boek van Haruki Murakami trok me niet erg. Kleurloos? Pelgrimsjaren? Het klinkt als een boek waar ik me knikkebollend doorheen ga vechten. Dankzij de hype rond Murakami is Norwegian Wood, het boek waarmee hij in de jaren negentig doorbrak, voor de ongelooflijk lage prijs van 5,95 bij Libris te koop en dat heb ik gelezen.

Ik verwachtte dat Norwegian Wood zou lijken op de IQ84-reeks: een droomachtig verhaal met sprookjesachtige personages, maar er gebeurt niets bovennatuurlijks. Het lijkt eerder een beschrijving van Murakami’s studententijd. Het verhaal gaat over de 19-jarige Watanabe die niet goed weet wat hij met zijn leven aan moet sinds zijn beste vriend zelfmoord heeft gepleegd. In Tokio gaat hij studeren om opnieuw te beginnen. Daar ontmoet hij Naoko, de vriendin van zijn overleden vriend, en langzaam groeien ze naar elkaar toe. Watanabe heeft ridderlijke gevoelens voor Naoko en wil haar redden, maar uiteindelijk wordt ze opgenomen in een psychiatrische kliniek.

Eigenlijk is het verhaal niet erg bijzonder: Boy Meets Girl. Toch vond ik het een prachtig boek omdat ik werd meegevoerd in de droomachtige gevoelswereld van Watanabe. Hij is zo lief, ridderlijk en oprecht: Watanabe is iemand die ik graag zou kennen. Leuk is dat er in het boek vaak wordt gerefereerd aan de jaren zeventig en aan muziek die toen populair was in Japan (en ook in de rest van de wereld). Hieronder een linkje naar de trailer van de film die op dit boek is gebaseerd. Op de achtergrond hoor je het Beatles-liedje van de titel.

Norwegian Wood Trailer

 

De kracht van woorden

foto 2 (2)

Onder de douche bedacht ik hoe krachtig woorden kunnen zijn. Neem nu deze kokosdouchegel. Op de fles staat (ik vertaal het even) : ‘Ik ga naar een plek hier ver vandaan, zei ze. Voor een poosje…  Haar tenen wroetten in het warme zand en een grappige zeemeeuw vloog lachend over en danste in de zoete wind.’ Dan bevind je je toch even op de Malediven?

Dan de tekst van de douchegel die naar aardbeien ruikt. ‘De balsamachtige geur kuste haar neus…. Ze sloot haar ogen en stelde zich zacht gestreepte laantjes voor waar dames met hoedjes thee dronken in de koele schaduw.’ Nu weet ik niet wat zacht gestreepte laantjes zijn, maar in gedachten was ik op een Downtow Abbey picknick en dat in mijn badkamer die wel een poetsbeurt kan gebruiken, op deze maandagochtend, die bekend staat als de somberste dag van het jaar.

foto 1 (2)

Vergelijk dat nu eens met de Body Shop Earth Lovers. Die titel is mooi, maar let eens op de tekst eronder. ‘Zonder parfum, 100% biologisch afbreekbaar, 100% recyclebare fles, zonder sulfaten, zonder parabenen, zonder kleurstoffen en zonder zeep.’ Ik sta dan toch onder de douche met associaties van een op handen zijnde natuurramp, eczeem of jeukende bulten. En het ruikt naar iets waarmee je de vloer kunt dweilen, wat me meteen in de realiteit van de schoon te maken badkamer bracht.