Louwman Museum

Sinds ik kinderen heb, kom ik op plekken die ik van tevoren niet voor mogelijk hield. Zoals de Vogelrock in de Efteling (urenlang kotsmisselijk geweest), indoor speelparadijzen (mocht iemand twijfelen over zijn kinderwens dan is dit de plek om tot een definitief ‘Nee’ te besluiten) en automuseum Louwman in Den Haag. Het leek me oersaai om honderden auto’s te bekijken, maar tot mijn verbazing heb ik een leuke dag gehad.

Het Louwman Museum is sinds drie jaar gevestigd in een schitterend gebouw aan de N44 in en staat propvol auto’s. Van het eerste exemplaar ooit tot de jaguar van Prins Bernard, van amfibiwagens tot met zwanen versierde wagens voor Indische koningen. Leuk was dat af en toe stond vermeld waar de auto’s waren gevonden. Een Engelse slager had bijvoorbeeld een waanzinnig mooie wagen (het merk weet ik niet) in zijn schuur staan. En in Buenos Aires werd in een slaapkamer brokstukken van een zeldzaam exemplaar gevonden. Ter afwisseling zijn er ook een aantal zalen vol schilderijen met als onderwerp auto’s, beelden van auto’s, serviezen met auto’s, autochocolaatjes en autohaarborstels. Toen we automoe waren aten we wat in het restaurant dat was ingericht als een plein uit 1900 met winkeltjes en, uiteraard, een garage.

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Weer dezelfde kerstfilm

MV5BMTY0MzA3MDk2M15BMl5BanBnXkFtZTcwODg4MzEzMQ@@__V1_SY317_CR5,0,214,317_

Het ultieme kerstgevoel krijg ik als ik naar een film kijk die ik eerder met kerst zag. Alsof het leven een geruststellende herhaling van zetten is. Nog beter: met mijn dochter naar een film kijken die ik zelf als kind in de kerstvakantie met mijn moeder en oma zag. Eigenlijk komen daarvoor maar twee films voor in aanmerking: Sissi en The Sound of Music.

Vorig jaar probeerden mijn dochter en ik Sissi. Ik was bij voorbaat betoverd, maar mijn dochter vond dat ze gek stemmetje had en Franz Joseph noemde ze een loser. (‘Heb je zijn rare korte broeken gezien!’) Alleen de baljurken konden haar enigszins bekoren.

Deze kerst gingen we voor The Sound of Music. Ik zong ieder liedje mee waar mijn dochter wat verwilderd op reageerde. (‘Ma-am.’) Het viel haar vooral op hoe slecht de kinderen acteerden en ze sprong van de bank om hun krukkige spel na te doen. Ze begreep niet wat een klooster was (‘Maar waarom zitten die vrouwen daar dan? Dat is toch alleen iets voor bejaarden?’), en ze vond dat Captain Von Trapp met de barones moest trouwen. ‘Die is veel knapper. Heb je dat kapsel van Maria wel goed bekeken!’ Toen hij uiteindelijk toch voor Maria koos, zei ze: ‘De barones mag eigenlijk blij zijn, anders zat ze nu met zeven kinderen opgescheept.’

Ik ben bang dat het zo langzamerhand toch tijd is voor een nieuwe kersttraditiefilm. Volgend jaar proberen we een moderne klassieker, zoals The Titanic, of de Harry Potter-reeks.

Het Puttertje


9200000016170551

Al een tijd had ik Het Puttertje (toch wel de minst aansprekende boektitel die ik het afgelopen jaar heb gehoord) in de kast staan, maar de dikte van het boek weerhield me. Sta ik in een boekwinkel dan vallen de dunne boekjes af: te weinig waar voor mijn geld. Maar de heel dikke boeken ook: waar moet ik de tijd vandaan halen? En dan heb ik het nog niet eens over hoe lastig het is een dik boek te lezen in bad, in bed of mee te nemen in de trein. Loop je een dagje rond met Tartt in je tas, dan heb je de volgende dag een verrekte schouder.

Maar Tartt bleef trekken: haar vorige twee boeken heb ik ook met veel plezier gelezen. Anderhalf week geleden ben ik met Het Puttertje begonnen en het was de spierpijn waard. Het verhaal gaat over Theo, een dertienjarige jongen, die bij een terroristische bomaanslag in een museum zijn moeder verliest. Dat vond ik al een fijn gegeven want zou er ooit een terrorist bedenken om een museum op te blazen? Wanneer Theo te midden van de puinhopen bijkomt, ligt er naast hem een oude man op sterven die hem aanraadt het schilderij Het Puttertje mee te nemen, dat toevallig ook het lievelingsschilderij is van Theo’s moeder.

Vervolgens lees je hoe Theo overeind probeert te blijven zonder ouders, en met onder zijn hoede het krankzinnig dure schilderij. Het verhaal voert langs een upper class Newyorks gezin met een manisch-depressieve vader, drugsavonturen in Las Vegas, oplichting in de Newyorkse antiekwereld en uiteindelijk naar Amsterdam. Het is prachtig geschreven waardoor ik erg met Theo meeleefde en het gevoel had ook de overige personages een hand te kunnen geven.

Klein minpuntje is de overdaad aan beschrijvingen. Tartt verliest zich in antieke kastpoten, Amsterdamse steegjes of gebabbel over of drugs. Gelukkig kun je bij zo’n dik boek gerust de pagina’s scannen: gaat het alinea’s lang over kasten, stoelen of tafels, hup, door naar de volgende. Opvallend vond ik ook dat er, net als in haar andere boeken, weer zo vaak drugs worden gebruikt, en ook op zo’n creatieve manier. Ik had bijvoorbeeld niet eerder gehoord van het snuiven van gestampte morfinetabletten. In interviews met Tartt ben ik niet tegengekomen waar haar fascinatie voor drugs vandaan komt. Ze vertelt sowieso erg weinig omdat ze haar privé-leven zorgvuldig afschermt. En toen dacht ik ineens: misschien loopt ze zelf wel continu knetterstoned rond.

Het Puttertje door Donna Tartt, uitgeverij De Bezige Bij.

Kerst lukt!

63073acdd4e4b035c4c619213275c3a5

Al weken vallen supermarktfolders in de bus van verrukkelijke kerstgerechten geserveerd aan gigantische families bij wie de stemming er goed in zit. Zo’n kerstmis maak ik nooit mee. Ik heb een enorme familie, (vertelt iemand me een sensationeel verhaal, bijvoorbeeld over een dodelijke val, een bizarre gekte of exotische ziekte opgelopen in een verwegland, dan heb ik altijd wel een familielid die exact hetzelfde heeft meegemaakt. Zoiets zeg ik nooit: het slaat iedere conversatie dood) maar daarmee zit ik niet aan de dis. Eerste kerstdag eten we bij mijn ouders, tweede kerstdag houden we een pyjamadag: we kijken films en ik hoop dat een van de gezinsleden zich ertoe kan zetten om Monopoly met me te spelen. Het diner is dan ook niet zo’n probleem, zolang er maar chips zijn.

Tot ik in de supermarkt kom, en al die Excellente producten zie, kant en klare ovenschotels, kalkoenen, hele beenhammen en aardappelpuree met strik. Medewinkelaars stouwen karren vol alsof ze dagen afgesloten zullen zijn van de buitenwereld, en ik hoor ze met paniek in de ogen aan de supermarktmedewerkers vragen of er nog verse sereh is. Dan krijg ik het ook op mijn heupen. Ik moet er iets bijzonders van maken, ik wil toch zeker ook dat Kerst Lukt?

7c33ecc98780a8ffe7e32a386535847aVorig jaar ben ik in die val getrapt en stond ik urenlang haas met zijn eigen vocht te begieten. Uiteindelijk wilden de gezinsleden zich wel even losrukken van het scherm, en schoven ze in de pyjama’s aan. Vol trots zette ik het gerecht op tafel en ik verkondigde: ‘Dit is nu haas’. Waarop mijn kinderen geen hap meer namen, want haas is een soort konijn, konijnen zijn lief, en die eet je niet op. Geliefde vond het een beetje droge hap. Alleen de honden smulden ervan.

Dus ik denk dat het dit jaar hutspot wordt. Daar hoeven we niet eens voor aan tafel te zitten.