Het Flipper-effect

patrick-bruel-jpg_10192
Patrick Bruel

Patrick Bruel is een held van me. Niet vanwege dat verschrikkelijke schreeuwnummer Casser La Voix, maar ik viel voor zijn weemoedige gelispelde liefdesliedjes op zijn cd Juste Avant. Ik had dan ook veel zin om hem te zien in de film Le Prénom, maar ik was ook een beetje bang voor het Flipper-effect. Je kent het wel: je vindt iets of iemand ge-wel-dig, maar als je het een paar jaar later gaat herlezen, opnieuw beluisteren of bekijken, begrijp je niet waarom je destijds zo enthousiast was.

Het overkwam me met het boek Brief Voor De Koning van Tonke Dragt. Als kind heb ik dat boek minstens vijf keer nagel bijtend gelezen. Toen het een paar jaar geleden werd uitgeroepen tot het beste kinderboek aller tijden leek me dat een mooi moment om het te herlezen. En wat bleek? De magie was weg. Ik vond het een wat saai verhaal: jongen moet brief bezorgen, maakt onderweg wat avonturen mee en slaagt in zijn missie. Tja.

2013_04_26 Julien Clerc2
Julien Clerc

Nog zo’n Flippereffect-moment: een concert van Julien Clerc in Carré. De zaal zat stampvol oudere dames die gilden of ze veertienjarigen waren bij een One Direction concert. Toen hij de geriatrische heupen heen en weer bewoog, ik denk in een poging zwoel te lijken, vielen ze bijkans flauw en kreeg ik de slappe lach.

Maar Bruel viel niet tegen, helemaal niet zelfs. Zijn wangen hangen wat meer, en het postuur is iets verzakt, maar wat een held! En tijdens Le Prénom heeft hij daar geen noot voor hoeven zingen.

 

Johan Goossens

In Provadja, een theatertje in Alkmaar dat in januari ophoudt te bestaan (De Crisis) keek ik naar de cabaretier Johan Goossens. Zijn show gaat over zijn ervaringen als leraar bij een ROC in Amsterdam. Daar brengt hij kinderen van het tweede niveau (Johan: “Het eerste niveau zit in de gevangenis, het tweede werkt daaraan.”) onder andere bij wat een bezittelijk voornaamwoord is. (Johan: “Het is jouw met een w, want het is jouw bezit, dus jouw scooter, jouw Blackberrie, en jouw taakstraf.”)

Johan_20Goossens_20_20Leer_20mij_20de_20mensen_20kennen_20_Annemieke_20van_20der_20Togt_201

 

Hij maakte grappen over een leerlinge die beweerde kanker te hebben aan haar prostaat en daarvoor ‘gemo’ kreeg, een meisje van wie iedereen dacht dat ze was ontvoerd, maar die hij als vakkenvulster aantrof in de supermarkt, en over een jongen die een opleiding voor conciërge volgde maar nooit naar zijn stageplaats ging. (“Hij had opdracht gekregen te vegen, maar hij wilde leidinggeven.”)

De zaal lachte zich slap. Niet alleen omdat Johan erg goed is, maar ook omdat er zoveel herkenning was. Toen Johan vroeg of er nog leraren in de zaal zaten, bleek zo’n beetje de helft werkzaam in het onderwijs. En met veel plezier. Dat zei Johan ook: “Onder al mijn verhalen zit een positieve laag. Ik kan er alleen niet altijd even goed bij.”

Toen ik naar huis fietste, dacht ik: misschien moet ik ook het onderwijs in. De tijdschriften vallen als bladeren van de bomen (De Crisis), en ik wil wel mijn eigen geld blijven verdienen. Net als Johan heb ik Nederlands aan de universiteit gestudeerd, dus in principe mag ik aan brave VWO-ers lesgeven. Maar word ik daar net zo vrolijk van als Johan?

 

 

Pinterest

05f8cefeccf9a8ad0077d95bd6720a9aPinterest is mijn nieuwe hobby. Het is een site waar je een duizelingwekkende hoeveelheid foto’s en illustraties vindt van alles wat je maar kunt bedenken. Plaatjes die je bevallen, pin je op je eigen virtuele prikbord. Daar heb ik er nu een stuk of vier van. Ik volg ook de prikborden van andere leden. Zo ben ik fan van Southern Belle Jane Hudson die maar liefst 159 borden beheert met thema’s als ‘smile’ (foto’s van lachende mensen), ‘terrific tablescapes’ (mooi gedekte tafels), ‘Cheers’ (alcoholische drankjes ) en ‘best dressed couples’.

Ook kijk ik graag naar de prikborden van van Le Style Studio. Zij pint voornamelijk foto’s van verantwoorde zwart/wit interieurs. Ik kan daar uren in verdwalen terwijl ik me voorstel dat ik ook in een huis woon waar de zwarte kast past bij de witte bank. En er geen honden of kat op die bank liggen te verharen of er kinderen op spelen met hun schoenen aan. Ik wil ook een kapstok die bestaat uit een gestyleerde reeks zwarte spijkers op een witte muur. Die jackjes, sporttassen, regenkleding, hondenriemen, mutsen, sjaals en tas vol oude kranten prop ik dan ik wel in de stoppenkast. En ik droom van een hangfauteuil in huis want daarvoor moet ik minstens twee keer zo groot wonen.

Maar het allerleukst van Pinterest vind ik dat ik zoveel prachtige illustraties en illustratoren heb ontdekt. Neem de illustraties van  Sue MacCartney-Snape.

0585f5e6866f2b6d028ab021553c145c
The Old Girl door Sue MacCartney-Snape

Nog zo’n mooie ontdekking: illustrator Pascal Campion. Hij maakt tekeningen die me aan de strip Franka van Henk Kuijpers doet denken, maar dan wat romantischer. Ga je op zijn site kijken, dan vind je honderden illustraties van zijn leven in San Francisco met vrouw en kind. Vul je je emailadres in, dan stuurt hij je dagelijks de tekening van de dag. Aanrader!

2188EB
Meet me at the corner van Pascal Campion